Ο συρφετός των νεοβυζαντινών σωτήρων είναι η ταφόπλακα σε κάθε προσπάθεια εξυγίανσης της λεγόμενης "ψωροκώσταινας", είτε στον οικονομικό , είτε στον πολιτισμικό , είτε και στον κοινωνικό, ακόμη , τομέα.
Όλοι αυτοί, που έφτιαξαν μάλιστα, την τελευταία πενταετία και κομματικό μπαϊράκι με το όνομα "ΛΑΟΣ", είναι ό,τι πιο οπισθοδρομικό , ό,τι πιο συντηρητικό , ό,τι πιο μεσαιωνικό υπάρχει στον ελλαδικό χώρο τον καιρό αυτόν.
Όσο περισσότερο μακριά μπορούμε να αφήσουμε την συμμορία της συντηριτικούρας αυτής, από τα πολιτικά πράγματα της χώρας, τόσο καλύτερα γι' αυτόν τον ταλαιπωρημένο τόπο.
Ε ... ! Και ο νοών ότι ... κατάλαβε ... ας κατάλαβε !
Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 2010
Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 2010
ΒΛΑΚΟΚΡΑΤΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΚΡΑΤΙΑ
«Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» είναι μια από τις γνωστότερες διαπιστώσεις της χριστιανικής θρησκείας. Δίπλα σε άλλες εξ ίσου γνωστές, όπως «μακάριοι οι μή ιδόντες και πιστεύοντες», ή παραινέσεις όπως «πίστευε και μή ερεύνα» κ.ά. συμβάλλει στη σύνθεση μιας ολοκληρωμένης αντίληψης περί ανθρώπου και στη δημιουργία ενός συγκεκριμένου ανθρωπότυπου.
Ο ανθρωπότυπος αυτός χαρακτηρίζεται από την δια βίου εμμονή στην επίτευξη τής αποκλειστικά προσωπικής του ψυχικής «σωτηρίας» (παραμένει αδιευκρίνιστο από τί, αν και έχουν περάσει δεκαεννέα αιώνες χριστιανικής θεολογίας). Σύμφωνα με τις προηγούμενες ρήσεις, για την «σωτηρία» αυτή δεν απαιτείται καμιάς μορφής προσωπική, ή συλλογική αναζήτηση, αντιθέτως θεωρείται, ότι η τελευταία επενεργεί ανασταλτικά στην όλη προσπάθεια. Υπάρχει λοιπόν στον χριστιανισμό μια θεμελιώδης «αλήθεια» της ιδιωτείας και, άρα, μια επακόλουθη -και διακηρυγμένη- ροπή προς την βλακεία.
Σήμερα υπάρχουν περιοχές του πλανήτη, όπου ο θεοκρατούμενος μεσαιωνικός ανθρωπότυπος έχει υποχωρήσει. Πρόκειται κατά κανόνα για τις χώρες, όπου έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Υπάρχουν όμως και πολλές περιοχές, όπου ο μεσαιωνικός ανθρωπότυπος μέχρι πρόσφατα είχε εξωτερικά μόνον απομεσαιωνοποιηθεί. Σε αυτές, τα σημεία αναφοράς του μεσαιωνικού ανθρωπότυπου παραμένουν ίδια και απαράλλαχτα, παρά τον επιφανειακό εκσυγχρονισμό, με τον οποίο οι εν λόγω κοινωνίες έχουν επενδυθεί. Από αυτή την άποψη ο μεσαιωνικός ανθρωπότυπος έχει επιβιώσει με αξιοθαύμαστο τρόπο στην νεώτερη Ελλάδα.
Πώς μια μεσαιωνοποιημένη κοινωνία εγκλωβίζεται σε καθεστώς γενικευμένης βλακοκρατίας: Η νεοελληνική περίπτωση
Η μετεπαναστατική Ελληνική κοινωνία βρέθηκε ξανά αντιμέτωπη με το ίδιο περίπου δίλημμα, που είχε βρεθεί αμέσως προ της τουρκοκρατίας η «βυζαντινή» πρόγονός της: να ακολουθήσει την εξορθολογιζόμενη, αναγεννημένη και δυναμικά ανερχόμενη Δυτική Ευρώπη, που επί πλέον αποτελούσε και την -πλησιέστερη- κληρονόμο του αρχαίου Ελληνικού ορθολογισμού, ή να παραμείνει προσκολλημένη σ’ ένα μεσαιωνικό βυζαντινισμό και να αγκιστρωθεί πεισματικά από τον επίσημο ιδεολογικό φορέα του, δηλαδή την Ανατολικορθόδοξη Εκκλησία; Οι όροι του διλήμματος ελάχιστα είχαν αναδιατυπωθεί από την εποχή της πτώσης της Κωνσταντινούπολης.
Οι βυζαντινές εξουσιαστικές ομάδες, που είχαν παραδώσει το «Βυζάντιο» στους Οθωμανούς, δηλαδή οι φεουδάρχες (μετέπειτα κοτσαμπασήδες), οι διοικητικοί γραφειοκράτες (μετέπειτα «φαναριώτες») και η Ορθόδοξη Εκκλησία, είχαν αποσπάσει σαν αντάλλαγμα το να παραμείνουν οι τοποτηρητές του νέου Οθωμανικού καθεστώτος.
Διαρκούσης της Επανάστασης και ενώ στα μετόπισθεν οι κοτσαμπασήδες καιροσκοπούσαν και οι φαναριώτες μηχανορραφούσαν, η Ορθόδοξη Εκκλησία επιχείρησε να σύρει για άλλη μια φορά σιδηροδέσμιο το Νεοελληνικό έθνος στους Οθωμανούς, όπως είχε κάνει το 1.453. Προ αυτού του σκοπού μετήλθε κάθε μέσου, από αφορισμούς επαναστατών, ή της Επανάστασης εν γένει, διώξεις Διαφωτιστών διανοουμένων, καταδόσεις αγωνιστών (π.χ. των Κολοκοτρωναίων) στους Τούρκους κ.ά.. Μετεπαναστατικά εξακολούθησε να καλεί τους απελευθερωμένους σε... επιστροφή στην Οθωμανική αυτοκρατορία, με την υπόσχεση μάλιστα πως θα εξασφάλιζε την… αμνήστευσή τους.
Για τον μεσαιωνισμό, πρώτη προτεραιότητα είναι η επιβίωσή του εις βάρος τής κοινωνίας. Ενώ για μια υγιή κοινωνία η πολιτισμική ανέλιξη ταυτίζεται με τη ζωή και η στασιμότητα με τον θάνατο, για τον μεσαιωνισμό ισχύει το αντίθετο. Οι μεσαιωνικές θεοκρατίες ως κάτοχοι της απόλυτης και αμετακίνητης αλήθειας, ευνοούν την εγκαθίδρυση καθεστώτων μιας εξίσου απόλυτης και αμετακίνητης πολιτισμικής στασιμότητας. Η στασιμότητα έχει ως ζωτική προϋπόθεση τη διαιώνιση της διανοητικής καθυστέρησης και αντιστρόφως. Οι καιροί όμως είχαν αλλάξει. Το 1.828 δεν ήταν 1.453. Αλλά, αν το ποτάμι δεν γύριζε πίσω, μπορούσε πάντως να εκτραπεί. Στο μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα, ο βυζαντινός μεσαιωνισμός αντιπάλεψε με τους εκπροσώπους του νεοελληνικού Διαφωτισμού. Η πάλη αφορούσε τον δρόμο, που θα έπαιρνε η αναγεννημένη χώρα. Θα επιδίωκε να γίνει μια σύγχρονη δυτική κοινωνία (με όλα τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της), ή θα πισωγύριζε σε μια νεοβυζαντινού τύπου κοινωνία με κάποια επιφανειακά χαρακτηριστικά σύγχρονου κράτους; Η πάλη διεξήχθη σε πολλά πεδία: στις ακαδημαϊκές αναμετρήσεις στο Πανεπιστήμιο, στον τύπο της εποχής, στις δικαστικές αίθουσες με τις διώξεις υποστηρικτών του διαφωτιστικού πνεύματος αλλά, πάνω απ’ όλα στο χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και στη δεισιδαιμονία του πρόσφατα απελευθερωμένου (ή «απελευθερωμένου») λαού.
Παράλληλα, στη δεκαετία του 1.830, έχουμε και τη δημιουργία του παρακράτους, το οποίο στήθηκε με τη συνεργασία εκκλησίας και «ομόθρησκων» τσαρικών πρακτόρων (βλ.: Το παραμύθι Τρομοκρατία), και το οποίο, σαν γάγγραινα, εισέδυσε βαθμιαία στο «επίσημο» κράτος, σε βαθμό που να μην διακρίνονται πλέον το ένα από το άλλο.
Όπως και το 1.453, έτσι και γύρω στο 1.870, είχε επικρατήσει ξανά το δεύτερο σενάριο. Η πορεία προς τον εκσυγχρονισμό και την αποβυζαντινοποίηση της Ελληνικής κοινωνίας είχε εγκαταλειφθεί. Το «επίσημο» κράτος είχε αλωθεί από το μεσαιωνικό (νεοβυζαντινό) παρακράτος. Παντού, σχεδόν, είχαν προωθηθεί «ημέτεροι», προσκείμενοι στους κοτσαμπασήδες και στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η πνευματική κίνηση ελεγχόταν άμεσα από την τελευταία. Το οξύμωρο και ανιστόρητο μιας ελληνοχριστιανικής πολιτισμικής και ιστορικής ζεύξης, προβλήθηκε και εδραιώθηκε ως επίσημη εθνική ιδεολογία. Τα ήθη ξαναμύρισαν έντονα «Βυζάντιο». Όλη η δημόσια ζωή, «επίσημη» και «ανεπίσημη», άρχισε έκτοτε να (ξανα)περιστρέφεται, σε μικρότερο, ή μεγαλύτερο βαθμό, γύρω από την πανταχού παρούσα και κρατικοδίαιτη Εκκλησία αλλά και από τους κοτσαμπασήδες και πολιτικάντηδες (πρώην «φαναριώτες») που την «σιγοντάρουν», έχοντας εμπιστευθεί τα συμφέροντά τους στον χειραγωγητικό κοινωνικό της ρόλο.
Οι δύο τελευταίες εξουσιαστικές ομάδες μετασχηματίστηκαν ιστορικώς για άλλη μια φορά στο «ελεύθερο» νεοελληνικό κράτος: οι χαμερπείς πρώην φαναριώτες αποτέλεσαν την πρώτη ύλη των -εξίσου χαμερπών- νεοελλήνων πολιτικάντηδων (ανθρώπων με την αξιομνημόνευτη ικανότητα να φλυαρούν επί ώρες, χωρίς ωστόσο να λένε απολύτως τίποτα), ενώ οι πρώην βυζαντινοί φεουδάρχες και κοτσαμπασήδες της Τουρκοκρατίας μετασχηματίστηκαν σε μια ψευδοαστική τάξη εικονικών επιχειρηματιών και κατά φαντασίαν «βιομηχάνων», με πανομοιότυπη φεουδαρχική νοοτροπία και οικονομική συμπεριφορά (γνωστότερες -αλλά όχι μοναδικές- δραστηριότητες των οποίων αποτελούν η φοροδιαφυγή, το ξέπλυμα χρήματος)
Η πολιτική ζωή, η σχολική εκπαίδευση, η εθνική οικονομία κ.λπ. έχουν την σφραγίδα του βυζαντινισμού και τής, άλλοτε κρυφής κι άλλοτε φανερής, παρέμβασης των ιδεολογικών, οικονομικών και πολιτικών φορέων του. Ακόμα και στους ελάχιστους τομείς της ζωής, όπου ενδεχομένως οι φορείς αυτοί δεν έχουν επεκταθεί, τα βυζαντινά ήθη έχουν επικρατήσει εξ αντανακλάσεως. Ένα τέτοιο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, το οποίο στηρίζει -και στηρίζεται από- μια μεσαιωνική κοσμοαντίληψη, η οποία έχει επιβάλλει παντού τους δικούς της συσχετισμούς δυνάμεων, δεν μπορεί παρά να είναι οπισθοδρομικό, μεσαιωνικό, «βυζαντινό». Δεν μπορεί να γίνει σύγχρονο, παρά μόνο στον βαθμό και στα σημεία, όπου ένας ενδεχόμενος εκσυγχρονισμός εξυπηρετεί ίσως και τη (νεο)βυζαντινή εξουσία.
Σήμερα έπειτα από ενάμισυ σχεδόν αιώνα κυριαρχίας του, ο βυζαντινισμός έχει κατανοήσει ότι, η παρουσία του και οι επεμβάσεις του δεν χρειάζεται να είναι πλέον προκλητικά ορατές και άμεσες, αφού εδώ και πολλές δεκαετίες έχει εγκαταστήσει επιδέξια στην κρατική μηχανή τον δικό του «αυτόματο πιλότο». Υπ’ αυτή την έννοια η Ελλάδα δίνει την εντύπωση μιας καθ’ όλα Δυτικής κοινωνίας. Είναι όμως;
Ένα τέτοιο σύστημα δεν μπορεί, παρά να προωθεί τους -πάντοτε εύκολα χειραγωγήσιμους- φελλούς στα πολιτειακά αξιώματα, να τοποθετεί «ημετέρους» σε θέσεις- κλειδιά του κρατικού μηχανισμού, να προβάλλει εντέχνως παντοειδή (οικονομικά και άλλα) προσκόμματα στην επιστημονική έρευνα, να στραγγαλίζει κάθε δημιουργική δύναμη αυτής της χώρας εν τη αναδύσει της
Εκατομμύρια Έλληνες έχουν μεταναστεύσει εδώ και πάνω από εκατό χρόνια σε ανεπτυγμένες σήμερα χώρες. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν ανεπιθύμητοι στην πατρίδα τους γιατί, η τελευταία ήταν δήθεν «φτωχή» και δεν μπορούσε να τους προσφέρει ευκαιρίες. Στην πραγματικότητα η οικονομική δυσπραγία της «Ψωροκώσταινας» οφείλεται στην νεοβυζαντινή και βαθύτατα φεουδαρχούμενη οικονομική της συγκρότηση, παρά το εκσυγχρονιστικό επίχρισμα («μόστρα»), με το οποίο η τελευταία περιβάλλεται: «χρηματιστήριο», «επενδύσεις», «μάνατζερς», «εμβριθείς» οικονομικές αναλύσεις, είναι η σοβαροφανής πρόσοψη μιας εθνικής οικονομικής ζωής, η οποία, κατά φεουδαρχικότατο τρόπο, ελέγχεται από μερικές οικογένειες.
Η Ελληνική κοινωνία είναι, κατά πλήρως βυζαντινό τρόπο, μια two-classes society, στην οποία η μεσαία τάξη είναι από κάθε άποψη εξουδετερωμένη, αφού επιβιώνει υπό συνεχή κοινωνικοοικονομικό διωγμό και διαρκή κίνδυνο σύνθλιψης. Η δε κατώτερη τάξη είναι μεσαιωνικότατα αφημένη στην τύχη της (στην πραγματικότητα, αν οριοθετηθεί με τα κριτήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι αποκαρδιωτικά μεγαλύτερη απ΄ όσο την παρουσιάζουν τα παντελώς αναξιόπιστα και «μαγειρεμένα» επίσημα στοιχεία του νεοβυζαντινού κρατιδίου. Π.χ. σύμφωνα με στοιχεία της «Ναυτεμπορικής», 17/10/2007, στην Ελλάδα ένα τετραμελές νοικοκυριό θεωρείται, ότι βρίσκεται εντός των ορίων της φτώχειας όταν το ετήσιο εισόδημά του δεν υπερβαίνει τα… 8.955 €, έναντι 19.855 € στη Γερμανία και 17.469 € στην Ευρώπη των 15!).
Οι Έλληνες μετανάστες, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, διακρίθηκαν ακριβώς επειδή βρέθηκαν σε ένα ευνοϊκό, για την ευφυϊα τους και τις ικανότητές τους, περιβάλλον. Ενώ στην Ελλάδα παρατηρείται μια απαξίωση π.χ. της μόρφωσης και των μορφωμένων αλλά και των απλώς ικανών. Είναι γνωστό, ότι αν κάποιος επιχειρήσει να πορευθεί σε αυτή τη χώρα βασιζόμενος αποκλειστικά στα διανοητικά του προσόντα, χωρίς κομματικά ή εκκλησιαστικά «διαπιστευτήρια» (όπως δηλαδή γίνεται σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο εδώ και, τουλάχιστον, τριακόσια χρόνια), θεωρείται αφελής και «καμμένο χαρτί»: πολύ γρήγορα βρίσκεται υποχρεωμένος είτε να ακολουθήσει μια σισύφεια -και συχνά μοναχική- πορεία ζωής, είτε να φύγει στο εξωτερικό. Υψηλοτάτου επιπέδου και παγκοσμίου φήμης Έλληνες επιστήμονες αναγκάζονται να προσφέρουν τη διάνοιά τους σε άλλες χώρες, γιατί εδώ στην «πατρίδα» τους -ως φύσει και δυνάμει εχθροί της βλακοκρατίας- θεωρούνται άχρηστοι και επικίνδυνοι: «Η απλή παρουσία του ευφυούς ανθρώπου είναι κατά κανόνα, δια τον βλάκα, εις το έπακρον προκλητική.» (Ευάγγελος Λεμπέσης, «Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω», Αθήνα 1941, επανέκδοση: Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1999
Ο Νεοέλληνας παραμένει εσωστρεφής και «βυζαντινός»
Στη σημερινή Ελλάδα υπάρχει αντιθέτως άφθονος χώρος για τους εχθρούς της ευφυΐας. Παντός είδους συμπλεγματικοί ανίκανοι, κουτοπόνηροι και φιλύποπτοι αναπαράγουν -και αναπαράγονται μέσα από- ένα βυζαντινότροπο και πλήρως αποδεκτό κοινωνικά, εθιμικό δίκαιο «κλίκας». «Ο συνασπισμός των βλακών ενταύθα είναι μηχανική οργάνωσις βάσει της αρχής της “ελαχίστης προσπαθείας” προς αντιμετώπισην ισχυροτέρας δυνάμεως. Η οργάνωσις αύτη περιορισμένης εκτάσεως καλείται κοινωνιολογικώς κλίκα (clique). Η έμφυτος τάσις του βλακός, εξικνούμενη συχνότατα εις αληθήν μανίαν όπως ανήκη εις ισχυράς και όσον το δυνατόν περισσοτέρας πάσης φύσεως οργανώσεις, εξηγείται πρώτον μεν εκ της ευκολίας αγελοποιήσεως, εις ην μονίμως υπόκειται, λόγω ελλείψεως ατομικότητος (εξ ού και το μίσος του κατά του ατόμου και του ατομικισμού) […] Αποτελεί δε η τάσις αύτη αμάχητον τεκμήριον περί του βαθμού της πνευματικής του αναπηρίας. Τοιουτοτρόπως δημιουργείται αυτόματος συρροή βλακών εις τας πάσης φύσεως οργανώσεις, αίτινες, εάν μεν είναι συμφεροντολογικαί, διατηρούν τουλάχιστον την σοβαρότητα των συμφερόντων των, εάν όμως είναι «πνευματικαί» περιέρχονται συν τω χρόνω εις πλήρην βλακοκρατίαν […] Επόμενον είναι, κατόπιν τούτων, ότι όπως η λεγεών των βλακών ωθείται ακατανικήτως προς την αγέλην και προς τας πάσης φύσεως οργανώσεις, ούτω υφίσταται ακατανίκητον έλξιν από τας παντός είδους αγελαίας αντιατομικάς και ομαδιστικάς θεωρίας» […] «Τούτων δεδομένων εξηγείται και η ατελεύτητος και αυστηροτάτη επιλογή βλακών εις τα ομαδικά συστήματα, η οποία, τη βοηθεία μιας πολιτικής βίας, κατοχυρούται και ως πολιτικόν και κοινωνικόν καθεστώς (4η Αυγούστου), τόσω μάλλον, όσω η ελευθερία της σκέψεως (χρήσιμος μόνον εις εκείνους, οίτινες διαθέτουν σκέψιν), είναι μονίμως και εξόχως αντιπαθητική εις τους βλάκας, διότι ασκουμένη υπό των άλλων, στρέφεται εναντίον των, ιδία οσάκις ούτοι κατέχουν εξουσιαστικάς θέσεις, ή έχουν συνδέση συμφέροντα με τους κατέχοντες αυτάς» (Ε. Λεμπέσης, «Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω».) Κλίκες οικονομικές, κομματικές, κ.ά. αποτελούν, ως γνωστόν, την μάστιγα της χώρας
Το πόσο συχνά επισκέπτεται ο σημερινός Έλληνας το ναό της ενορίας του, ή άλλον, το εάν τηρεί ολόκληρη την προ του Πάσχα σαρανταήμερη νηστεία, το εάν συμμορφώνεται με την σαφέστατη χριστιανική απαγόρευση περί προγαμιαίων σεξουαλικών σχέσεων, δεν έχει απολύτως καμμία σημασία. Πρόκειται απλώς για την «φονταμενταλιστική» επιφάνεια του ζητήματος. Επί της ουσίας, ο φιλοτομαρισμός της προσωπικής «σωτηρίας» έχει δώσει τη θέση του σε αυτόν της προσωπικής… ησυχίας. Ο νεοέλληνας θέλει «να τον αφήνουν στην ησυχία του», «να μην του χαλάνε την ησυχία του». Μπορεί, μπροστά στα μάτια του, να ετοιμάζονται να αδικήσουν (υπονομεύσουν, παγιδεύσουν, «ρουφιανέψουν» κλπ.) τον διπλανόν του αλλά, αυτός δεν θέλει να «ανακατευτεί», δεν θέλει να «μπλέξει», δεν θέλει «να βρει τον μπελά του». Αν όμως αύριο αδικήσουν τον ίδιο, θα καταριέται την «τύχη» του, θα κλαψουρίζει, ότι «κανείς δεν βρέθηκε να τον βοηθήσει» και, ότι τον «πούλησαν αυτοί που του όφειλαν».
Ανασφαλής, υποπτεύεται προκαταβολικά τους πάντες, ακόμα και την σκιά του και γι’ αυτό δεν θα απαντήσει με ειλικρίνεια ούτε καν σε απλές αναγνωριστικές ερωτήσεις. Γιατί «δεν ξέρει από πού μπορεί να του τη φέρουν», πιστεύει, ότι «από παντού μπορεί να του ’ρθει» και θεωρεί, ότι «καλό είναι να φυλάγεται κανείς». Αν όμως ανακαλύψει, ότι ούτε οι άλλοι του είπαν όλη την αλήθεια για αυτούς, θα τους αποκαλέσει καχύποπτους και αναξιόπιστους. «Ο βλάξ, ως πλησιέστερος προς το ζωικόν βασίλειον, έχει την ένστικτον καχυποψίαν ούτω ανεπτυγμένην, ώστε ν’ αδυνατή να διαγνώση, ή να εννοήση συλλογισμούς και λογικούς υπολογισμούς του ευφυούς, βασιζομένους όχι εις το ένστικτον αλλά εις την διάνοιαν. Άοπλος και ανυπεράσπιστος έναντι των ψυχρών υπολογισμών της ξένης διανοίας, ής ο μηχανισμός τυγχάνει εις αυτόν νοητικώς απροσπέλαστος, μιαν μόνην άμυναν διαθέτει, ακριβώς όπως το ζώον και ο πρωτόγονος άνθρωπος: την ένστικτον καχυποψίαν (ούτω εξηγείται και η φυσική και πνευματική κατωτερότης των λαών, οίτινες εμπνέονται βασικώς υπό της καχυποψίας –ήν αυταρέσκως εκλαμβάνουν ως «ευφυίαν»- έναντι των ευρωπαίων [σ.σ. τους υποτιμητικώς αναφερόμενους και ως «κουτόφραγκους»] οίτινες ουδεμίαν ανάγκην έχουν αυτής, ως αντιλαμβανόμενοι νοητικώς τον κόσμον. Εκ τούτων επίσης φαίνεται σαφώς, ότι η καχυποψία και η απότοκος αυτής πονηρία είναι ακριβώς το αντίθετον της ευφυίας» («Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω»)
Κρυψίνους, δεν θα πει ποτέ ξεκάθαρα τι θέλει, ή τί προσδοκά, αλλά θα κάνει ένα σωρό πλάγιες ερωτήσεις (θα «ψαρέψει») προκειμένου να πάρει τις πληροφορίες, που θα του φανούν χρήσιμες για τις –συνήθως συμφεροντολογικές- επιδιώξεις του.
Κομπλεξικός, με ανύπαρκτη αυτοεκτίμηση, αλλά και ύπουλος, θα γλύψει, θα λυγίσει τη μέση του, θα «καρφώσει», θα μηχανορραφήσει κ.λπ. προκειμένου να υποσκελίσει ικανότερούς του και να πάρει μια θεσούλα έστω και ελάχιστης εξουσίας, ώστε να εκτονώνει σε υφισταμένους, ή άσχετους, το απωθημένο «νταηλίκι» του.
Αξιοθρήνητο έρμαιο, δείχνει προς όσους του «τάζουν» -πολιτικούς κ.ά.- μια ευπιστία δυσανάλογα μεγάλη, σε σχέση με την καθημερινή κουτοπονηριά, που επιφυλάσσει για τους «κοινούς θνητούς» (είτε για να τους βάλει μια οικονομική τρικλοποδιά -π.χ. να τους γελάσει στο «ζύγι»- είτε για να τους κλέψει μια θέση στάθμευσης).
Κακομαθημένος και αντικοινωνικός, δεν έχει καμία αίσθηση της έννοιας του κοινόχρηστου χώρου και θα ανάψει το τσιγαράκι του ακριβώς κάτω από την πινακίδα με την ευγενικά διατυπωμένη απαγόρευση (προφανώς εκλαμβάνει όχι μόνο την ελευθερία ως ασυδοσία, αλλά και την ευγένεια ως ένδειξη αδυναμίας…). Το ίδιο αντικοινωνικός, θα οδηγεί συχνά σαν κοινός δολοφόνος, πληρώνοντας έναν από τους παγκοσμίως μεγαλύτερους «τροχαίους φόρους» αίματος.
Παντελώς ασήμαντος ως προσωπικότητα, θα ζήσει μια ετοιματζίδικη ζωή, όπως την εννοεί το κοπάδι κι όχι όπως ίσως θα την ήθελε αυτός, αν έψαχνε -λίγο- μόνος του. Θα φτάσει ακόμα και να δανειστεί, για να τη γεμίσει με έναν σωρό αντικείμενα επίδειξης. Τον απασχολεί «να δείξει στη γειτονιά» και όχι η ουσία και οι πραγματικές ανάγκες του
Καυχάται για την ομορφιά, όχι τη δική του αλλά… της χώρας του, ενώ ρυπαίνει τους δρόμους της, τις εξοχές της, τις θάλασσές της κ.λπ.. Γνήσιος ιδιώτης (idiot), θα προσπαθήσει να φτιάξει ένα νεόπλουτο και εξωφρενικά κακόγουστο («κιτς») σπίτι, αδιαφορώντας για το ότι κατά τα άλλα, ζει σε μια από τις πιο βρώμικες και περιβαλλοντικά υποβαθμισμένες χώρες του πλανήτη.
Ανεξαρτήτως κομματικής προτίμησης, θα επιλέξει ως ακρογωνιαίο λίθο της ύπαρξής του το τρίπτυχο «θρησκεία-πατρίδα-οικογένεια». Σαν θρησκεία εννοεί φυσικά την Ορθοδοξία, την οποία (ακόμα κι αν είναι «προοδευτικός»), θεωρεί πολύτιμο προστατευτέο κομμάτι τής «παράδοσης», τού «έθνους» και τού «λαού». Η αντίληψή του περί πατρίδας πηγάζει είτε από το γήπεδο, όπου παραληρεί, ή καταποντίζεται «εθνικά» αναλόγως με τις επιδόσεις των εθνικών ομάδων (ή των αθλητικών Α.Ε. που «εκπροσωπούν» τη χώρα στις διάφορες διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις), είτε από το προπαγανδιστικό και γραφικό φολκλόρ, που διδάχθηκε στο σχολικό μάθημα της «ιστορίας». (Για την αυθεντική περί πατρίδας αντίληψη, όπως την αντιλαμβάνονταν οι αρχαίοι Έλληνες.
Και σαν οικογένεια θεωρεί αυτό το ευνουχιστικό φυτώριο μαζικής παραγωγής ανεύθυνων υπάρξεων, που μένουν προσκολλημένες στους γονείς τους, τουλάχιστον, μέχρι να παντρευτούν -αλλά και πολύ μετά. (Ειδικά το ζήτημα με την Ελληνική οικογένεια είναι πολύ πιο περίπλοκο από όσο αρχικά δείχνει, αφού η νεοελληνική οικογένεια λειτουργεί σαν δεκανίκι μιας μεσαιωνικής οικονομίας: στον δυτικό κόσμο το άτομο άμα τη ενηλικιώσει του φεύγει από το πατρικό σπίτι και αναλαμβάνει την ευθύνη της ζωής του, ενώ στην Ελλάδα το να δοκιμάσει να πετάξει με τα δικά του φτερά ένας εικοσάχρονος ερμηνεύεται ως μια σπάνια ψυχική ανωμαλία, ή ως ότι τον έδιωξε η οικογένειά του από το σπίτι γιατί… δεν τον αγαπούσε. Αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα, π.χ. ο Γερμανός- Γερμανίδα, ή ο Αμερικανός- Αμερικανίδα στα είκοσι πέντε τους να είναι ψυχικά και οικονομικά πανέτοιμοι, ώστε να αναλάβουν όλες τις θεωρούμενες ως ευθύνες της ώριμης ζωής, ενώ ο νεοέλληνας - νεοελληνίδα στην ίδια, ή και σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία είναι βουτυρόπαιδα, που μένουν με την μαμά τους και τον μπαμπά τους και που δουλεύουν -αν δουλεύουν- απλώς για το «χαρτζηλίκι» τους. Φυσικά με τέτοιου είδους ανατροφή δεν είναι δυνατόν να διαπαιδαγωγηθούν πολίτες, οι οποίοι θα διεκδικήσουν δυναμικά από τους εργοδότες τους και από την κοινωνία, την αξιοπρέπεια που δικαιούνται).
Νομίζει ότι, είναι κοινωνικός αλλά, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένας κενότατος δημοσιοσχεσίτης, συμφεροντολόγος και κόλακας. Ή ένας «πελάτης» κάποιου σύγχρονου νεοφαναριώτη πολιτικάντη.
Διεφθαρμένος, θα τα βάλει υποκριτικά με τους νεοφαναριώτες πολιτικούς, τους νεοκοτσαμπασήδες «επιχειρηματίες» και την Εκκλησία, που διαπλέκονται, «ξεπλένουν», «τζογάρουν» και «μιζάρουν» το δημόσιο χρήμα αλλά, ενδόμυχα συγχαίρει τους «μάγκες» και πονάει: πονάει πολύ που δεν είναι αυτός στη θέση τους για να κάνει τα ίδια.
Θα αγανακτήσει για την βυζαντινή αναξιοκρατία και αναποτελεσματικότητα του δημόσιου τομέα αλλά, θα τις διαιωνίσει χρησιμοποιώντας κάθε «μέσο» και «βύσμα», που διαθέτει για να «βολέψει» σε κάποια δημοσιοϋπαλληλική καρέκλα το ατάλαντο βλαστάρι του (φράζοντας εκ προθέσεως τον δρόμο σε κάποιον πραγματικά άξιο, που λόγω της επίγνωσης των ικανοτήτων του και της συνακόλουθης αυτοεκτίμησής του, δεν θέλει να φιλήσει «κατουρημένες ποδιές» για να επιβιώσει).
Υποκριτής, θα διαρρήξει τα ιμάτιά του σχετικά με τους διαδηλωτές, που «βεβηλώνουν» το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, αλλά θα κάνει βουβή «γαργάρα» το ότι τα οστά από τους τάφους των Σαλαμινομάχων ξεθάβονται και πετιούνται στα σκυλιά, για να οικοπεδοποιηθεί η αρχαιολογική περιοχή (και, ίσως, για να πάρει κι αυτός κανένα παραθαλάσσιο «φιλετάκι»). Θα καταπατήσει χαρακτηρισμένες δασικές περιοχές, ή θα φράξει την πρόσβαση στον αιγιαλό για να χτίσει και παράλληλα θα προκαλεί θρασύτατα διαμαρτυρόμενος, ότι τον «παρεξήγησαν» κι ότι απέκτησε νόμιμα τους συγκεκριμένους χώρους. Εξ ίσου υποκριτής θα εξανίσταται κατά των «κουκουλοφόρων» διαδηλωτών, ενώ θα προσποιηθεί πως δεν βλέπει το κουκουλοφόρο κράτος του, το οποίο κουκουλώνει (παραγράφει κλπ) τα σκάνδαλα των αξιωματούχων του, όπως η γάτα τα κόπρανά της.
Ξανά υποκριτής, θα «καταδικάσει» την βία, δήθεν «από όπου κι αν προέρχεται», αλλά θα μεροληπτεί κατά της αμυντικής βίας των νέων, προσπερνώντας αδιάφορα την γενεσιουργό εξουσιαστική βία (βλ. τις πανελλαδικές μαθητικές ταραχές του Δεκεμβρίου 2008.
Για πολλοστή φορά υποκριτής, θα συναινέσει στην κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου (ό,τι κι αν σημαίνει αυτή η ταλαιπωρημένη έννοια) αλλά θα προσπεράσει σφυρίζοντας αδιάφορα την βουλευτική ασυλία των διεφθαρμένων πολιτικάντηδών του (στην πραγματικότητα εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου).
Μηδενικό τού Σήμερα, κομπορρημονεί για το θεωρούμενο ως προγονικό παρελθόν του, ασχέτως αν συχνότατα δεν έχει περάσει ούτε απ’ έξω από έναν αρχαιολογικό χώρο.
Ανεύθυνος, αν στριμωχτεί λίγο, σχετικά με την πολιτισμική υπανάπτυξη της χώρας του, θα επικαλεστεί τους τέσσερεις αιώνες της Τουρκοκρατίας («ξεχνώντας» τους τελευταίους δύο αιώνες ελευθερίας), τους Εβραίους, τον αμερικανικό «δάκτυλο», κι αν στριμωχτεί λίγο ακόμα, μπορεί να ξεσπάσει λάβρος επάνω σε όλους τους «καταραμένους δυτικούς», που «πάντα ήθελαν το κακό της Ελλάδας» και πάντα τής έστηναν δήθεν παγίδες (κλασσικό δυτικόφοβο βυζαντινορθόδοξο επιχείρημα και σύμπτωμα της πάθησης που ονομάζεται «μανία καταδίωξης»). Οι ίδιοι οι Έλληνες δεν φταίνε ποτέ σε τίποτα για την κατάστασή τους. Πάντα φταίνε οι άλλοι. Την ανευθυνότητα αυτή την έχει αναγάγει όχι μόνο σε εθνικό αλλά και σε ατομικό άλλοθι. Γι’ αυτό, «έτσι που μάς καταντήσανε» και αφού π.χ. «όλοι γλείφουν», «κορόϊδο είναι αυτός;» για να μήν κάνει το ίδιο; Στο κάτω-κάτω, «ωχ, αδερφέ!» και «δεν βαριέσαι καημένε…», «εμείς θα σώσουμε τον κόσμο;»
Ένα ηθικό δίδαγμα
«Η ηθική τέλος σχέσις μεταξύ βλακός και επιτηδείου ή απατεώνος είναι απροσδοκήτως διάφορος της ήν εκλαμβάνει συνήθως η «κοινή γνώμη». Ο συνήθης κοινωνικός άνθρωπος θεωρεί τον επιτήδειον και τον απατεώνα ως ανηθίκους μεν, αλλ’ ως υποδιαιρέσεις του ευφυούς. Όλως το αντίθετον όμως συμβαίνει: ο επιτήδειος και ο απατεών είναι ακριβώς υποδιαιρέσεις του βλακός […]. Από της διαπιστώσεως της αληθείας ταύτης μέχρι της ακολούθου αληθείας υπάρχει εν και μόνον βήμα: ότι μόνο ο πνευματικός ανάπηρος έχει ανάγκην της επιτηδειότητος και της απάτης δια να προωθηθεί ή να επικρατήσει. Ουδείς άνθρωπος αξίας έχει ανάγκην να γίνει επιτήδειος ή απατεών.[…] Απόλυτος εσωτερική συνέπεια της πνευματικής αναπηρίας του βλακός είναι άλλως τε όχι μόνον η αγελαία του τάσις, όχι μόνον η προώθησίς του «πλάτην με πλάτην» με την λεγεώνα των ομοίων του, όχι μόνον η προσφυγή εις τα ευτελέστερα μέσα της επιτηδειότητος, την έλλειψιν [έκφρασης] αντιθέτου γνώμης, την προσφοράν ευκόλων και ανηθίκων εκδουλεύσεων και την κολακείαν, αλλά και η συστηματική αποφυγή πάσης συγκρούσεως και πάσης μάχης. Και όταν ακόμη ο βλαξ , υπό την μορφήν του επιτηδείου ή του απατεώνος, εξαναγκαστεί να δώσει μάχην, θα δώση αυτήν δια των πνευματικώς ευκολοτέρων και συνεπώς ανηθικοτέρων «όπλων»: του ψεύδους , της διαστροφής, της ραδιουργίας και της συκοφαντίας. Εξ’ ού έπεται το ακλόνητον δόγμα: και η ανηθικότης είναι αποκλειστικό προϊόν των βλακών.» («Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω»
Ο βυζαντινισμός βολεύεται με τον Ρωμηοέλληνα, ή το αντίστροφο;
Υπάρχει άραγε θεραπεία, ώστε αυτός ο ρωμηολαός να κατανοήσει, ότι είναι προς το συμφέρον του να απεκδυθεί τα ράκη του βυζαντινού ανθρωπότυπου και να αναλάβει τις ευθύνες του; Ή μήπως δεν πρόκειται για απλά βυζαντινά ράκη με τα οποία έχει ενδυθεί αλλά, για κάτι πιο πολύπλοκο και βαθύτερο;
Οι νεοέλληνες Διαφωτιστές επηρεασμένοι από το Δυτικοευρωπαϊκό παράδειγμα αισιοδοξούσαν, ότι ο μεσαιωνισμός / βυζαντινισμός και η νοοτροπία του θα καταρρεύσουν σχεδόν νομοτελειακά λόγω της διάδοσης της παιδείας. Θεωρούσαν, ότι ο νεοέλληνας θα μεταμορφωθεί ως δια μαγείας από βυζαντινό υπάνθρωπο σε σύγχρονο πολιτισμένο άνθρωπο, μόνο και μόνο εάν, μέσω της παιδείας, τού καταδεικνύονταν οι ιστορικές αιτίες της κακοδαιμονίας του. Όπως, όμως ελπίζουμε ότι δείξαμε πιο πριν, ο νεοέλληνας ξέρει πολύ καλά να κρύβεται πίσω από το δαχτυλάκι του. Ακόμα κι αν «στριμώξει» κάποιος έναν νεοέλληνα αποδεικνύοντάς του τις αιτίες της σύγχρονης νεοελληνικής κακομοιριάς, ο τελευταίος θα αντιδράσει περίπου ως εξής: θα παραδεχτεί ότι, οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι, η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η μεγαλύτερη «μαύρη» Α.Ε. της χώρας (όπως και στο Βυζάντιο και επί Τουρκοκρατίας ήταν ο μεγαλύτερος φεουδάρχης), οι οικονομικά ισχυροί της χώρας είναι μερικές οικογένειες νεοφεουδαρχών μαφιόζων, αλλά θα προτάξει ωμά και απροκάλυπτα, ότι ο ίδιος έχει βολευτεί με αυτή την κατάσταση. Μάλιστα, βυζαντινότροπα συνηθισμένος στις προσβολές και στην ψυχοδιανοητική του υποβάθμιση, πιθανότατα θα καμαρώσει αν τον αποκαλέσουν χαμερπή, γλύφτη και τιποτένιο, αφού θεωρεί «μαγκιά» την ανυπαρξία αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού (μάλιστα μια από τις πιο θρασείς εκφράσεις του είναι αυτή που απευθύνει συχνότατα στους ανθρώπους με αυτοεκτίμηση: «μείνετε να φάτε την αξιοπρέπειά σας»)
Για τους Δυτικοευρωπαίους ήρκεσε η παιδεία και η γνώση της επιστημονικής, ιστορικής κλπ. αλήθειας για να βγούν από τον μεσαίωνα. Για τον ρωμηό όμως, φαίνεται, ότι παιδεία από μόνη της δεν αρκεί: πρόκειται απλώς για αφέλεια να νομίζουμε, ότι με την παιδεία και τις αλήθειες της θα νικηθεί ως δια μαγείας η ρωμηοβυζαντινή χαμέρπεια, όπως νικήθηκε αλλού ο Μεσαίωνας.
* * *
Αυτό που χρειάζεται στον Ρωμηό είναι πιθανότατα κάποιου είδους (οδυνηρή;) ψυχοθεραπευτική αντιμετώπιση: ένα αμείλικτο ξεσκέπασμα της υποκρισίας του, σε σημείο, ώστε να μην έχει πια πού να κρυφτεί. Μία διαρκής και ανυποχώρητη υπενθύμιση (κάθε φορά που καταριέται την «τύχη» του), ότι έχει αυτό που τού αξίζει –υπενθύμιση, η οποία να τον φέρνει διαρκώς αντιμέτωπο με την νοοτροπία του, τις συνέπειες των πράξεών του και με τις ευθύνες του. ΄Ενα ψυχολογικά ασφυκτικό καθρέφτισμα του εαυτού του, έτσι ώστε να τρέξει να απαλλαγεί απεγνωσμένα από αυτόν. Και να αναζητήσει ίσως έναν άλλον, λιγότερο υποκριτή και περισσότερο υπεύθυνο και ελεύθερο. Αλλά αυτό είναι ένα ζήτημα που ξεφεύγει από το θέμα του παρόντος
Ο ανθρωπότυπος αυτός χαρακτηρίζεται από την δια βίου εμμονή στην επίτευξη τής αποκλειστικά προσωπικής του ψυχικής «σωτηρίας» (παραμένει αδιευκρίνιστο από τί, αν και έχουν περάσει δεκαεννέα αιώνες χριστιανικής θεολογίας). Σύμφωνα με τις προηγούμενες ρήσεις, για την «σωτηρία» αυτή δεν απαιτείται καμιάς μορφής προσωπική, ή συλλογική αναζήτηση, αντιθέτως θεωρείται, ότι η τελευταία επενεργεί ανασταλτικά στην όλη προσπάθεια. Υπάρχει λοιπόν στον χριστιανισμό μια θεμελιώδης «αλήθεια» της ιδιωτείας και, άρα, μια επακόλουθη -και διακηρυγμένη- ροπή προς την βλακεία.
Σήμερα υπάρχουν περιοχές του πλανήτη, όπου ο θεοκρατούμενος μεσαιωνικός ανθρωπότυπος έχει υποχωρήσει. Πρόκειται κατά κανόνα για τις χώρες, όπου έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Υπάρχουν όμως και πολλές περιοχές, όπου ο μεσαιωνικός ανθρωπότυπος μέχρι πρόσφατα είχε εξωτερικά μόνον απομεσαιωνοποιηθεί. Σε αυτές, τα σημεία αναφοράς του μεσαιωνικού ανθρωπότυπου παραμένουν ίδια και απαράλλαχτα, παρά τον επιφανειακό εκσυγχρονισμό, με τον οποίο οι εν λόγω κοινωνίες έχουν επενδυθεί. Από αυτή την άποψη ο μεσαιωνικός ανθρωπότυπος έχει επιβιώσει με αξιοθαύμαστο τρόπο στην νεώτερη Ελλάδα.
Πώς μια μεσαιωνοποιημένη κοινωνία εγκλωβίζεται σε καθεστώς γενικευμένης βλακοκρατίας: Η νεοελληνική περίπτωση
Η μετεπαναστατική Ελληνική κοινωνία βρέθηκε ξανά αντιμέτωπη με το ίδιο περίπου δίλημμα, που είχε βρεθεί αμέσως προ της τουρκοκρατίας η «βυζαντινή» πρόγονός της: να ακολουθήσει την εξορθολογιζόμενη, αναγεννημένη και δυναμικά ανερχόμενη Δυτική Ευρώπη, που επί πλέον αποτελούσε και την -πλησιέστερη- κληρονόμο του αρχαίου Ελληνικού ορθολογισμού, ή να παραμείνει προσκολλημένη σ’ ένα μεσαιωνικό βυζαντινισμό και να αγκιστρωθεί πεισματικά από τον επίσημο ιδεολογικό φορέα του, δηλαδή την Ανατολικορθόδοξη Εκκλησία; Οι όροι του διλήμματος ελάχιστα είχαν αναδιατυπωθεί από την εποχή της πτώσης της Κωνσταντινούπολης.
Οι βυζαντινές εξουσιαστικές ομάδες, που είχαν παραδώσει το «Βυζάντιο» στους Οθωμανούς, δηλαδή οι φεουδάρχες (μετέπειτα κοτσαμπασήδες), οι διοικητικοί γραφειοκράτες (μετέπειτα «φαναριώτες») και η Ορθόδοξη Εκκλησία, είχαν αποσπάσει σαν αντάλλαγμα το να παραμείνουν οι τοποτηρητές του νέου Οθωμανικού καθεστώτος.
Διαρκούσης της Επανάστασης και ενώ στα μετόπισθεν οι κοτσαμπασήδες καιροσκοπούσαν και οι φαναριώτες μηχανορραφούσαν, η Ορθόδοξη Εκκλησία επιχείρησε να σύρει για άλλη μια φορά σιδηροδέσμιο το Νεοελληνικό έθνος στους Οθωμανούς, όπως είχε κάνει το 1.453. Προ αυτού του σκοπού μετήλθε κάθε μέσου, από αφορισμούς επαναστατών, ή της Επανάστασης εν γένει, διώξεις Διαφωτιστών διανοουμένων, καταδόσεις αγωνιστών (π.χ. των Κολοκοτρωναίων) στους Τούρκους κ.ά.. Μετεπαναστατικά εξακολούθησε να καλεί τους απελευθερωμένους σε... επιστροφή στην Οθωμανική αυτοκρατορία, με την υπόσχεση μάλιστα πως θα εξασφάλιζε την… αμνήστευσή τους.
Για τον μεσαιωνισμό, πρώτη προτεραιότητα είναι η επιβίωσή του εις βάρος τής κοινωνίας. Ενώ για μια υγιή κοινωνία η πολιτισμική ανέλιξη ταυτίζεται με τη ζωή και η στασιμότητα με τον θάνατο, για τον μεσαιωνισμό ισχύει το αντίθετο. Οι μεσαιωνικές θεοκρατίες ως κάτοχοι της απόλυτης και αμετακίνητης αλήθειας, ευνοούν την εγκαθίδρυση καθεστώτων μιας εξίσου απόλυτης και αμετακίνητης πολιτισμικής στασιμότητας. Η στασιμότητα έχει ως ζωτική προϋπόθεση τη διαιώνιση της διανοητικής καθυστέρησης και αντιστρόφως. Οι καιροί όμως είχαν αλλάξει. Το 1.828 δεν ήταν 1.453. Αλλά, αν το ποτάμι δεν γύριζε πίσω, μπορούσε πάντως να εκτραπεί. Στο μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα, ο βυζαντινός μεσαιωνισμός αντιπάλεψε με τους εκπροσώπους του νεοελληνικού Διαφωτισμού. Η πάλη αφορούσε τον δρόμο, που θα έπαιρνε η αναγεννημένη χώρα. Θα επιδίωκε να γίνει μια σύγχρονη δυτική κοινωνία (με όλα τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της), ή θα πισωγύριζε σε μια νεοβυζαντινού τύπου κοινωνία με κάποια επιφανειακά χαρακτηριστικά σύγχρονου κράτους; Η πάλη διεξήχθη σε πολλά πεδία: στις ακαδημαϊκές αναμετρήσεις στο Πανεπιστήμιο, στον τύπο της εποχής, στις δικαστικές αίθουσες με τις διώξεις υποστηρικτών του διαφωτιστικού πνεύματος αλλά, πάνω απ’ όλα στο χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και στη δεισιδαιμονία του πρόσφατα απελευθερωμένου (ή «απελευθερωμένου») λαού.
Παράλληλα, στη δεκαετία του 1.830, έχουμε και τη δημιουργία του παρακράτους, το οποίο στήθηκε με τη συνεργασία εκκλησίας και «ομόθρησκων» τσαρικών πρακτόρων (βλ.: Το παραμύθι Τρομοκρατία), και το οποίο, σαν γάγγραινα, εισέδυσε βαθμιαία στο «επίσημο» κράτος, σε βαθμό που να μην διακρίνονται πλέον το ένα από το άλλο.
Όπως και το 1.453, έτσι και γύρω στο 1.870, είχε επικρατήσει ξανά το δεύτερο σενάριο. Η πορεία προς τον εκσυγχρονισμό και την αποβυζαντινοποίηση της Ελληνικής κοινωνίας είχε εγκαταλειφθεί. Το «επίσημο» κράτος είχε αλωθεί από το μεσαιωνικό (νεοβυζαντινό) παρακράτος. Παντού, σχεδόν, είχαν προωθηθεί «ημέτεροι», προσκείμενοι στους κοτσαμπασήδες και στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η πνευματική κίνηση ελεγχόταν άμεσα από την τελευταία. Το οξύμωρο και ανιστόρητο μιας ελληνοχριστιανικής πολιτισμικής και ιστορικής ζεύξης, προβλήθηκε και εδραιώθηκε ως επίσημη εθνική ιδεολογία. Τα ήθη ξαναμύρισαν έντονα «Βυζάντιο». Όλη η δημόσια ζωή, «επίσημη» και «ανεπίσημη», άρχισε έκτοτε να (ξανα)περιστρέφεται, σε μικρότερο, ή μεγαλύτερο βαθμό, γύρω από την πανταχού παρούσα και κρατικοδίαιτη Εκκλησία αλλά και από τους κοτσαμπασήδες και πολιτικάντηδες (πρώην «φαναριώτες») που την «σιγοντάρουν», έχοντας εμπιστευθεί τα συμφέροντά τους στον χειραγωγητικό κοινωνικό της ρόλο.
Οι δύο τελευταίες εξουσιαστικές ομάδες μετασχηματίστηκαν ιστορικώς για άλλη μια φορά στο «ελεύθερο» νεοελληνικό κράτος: οι χαμερπείς πρώην φαναριώτες αποτέλεσαν την πρώτη ύλη των -εξίσου χαμερπών- νεοελλήνων πολιτικάντηδων (ανθρώπων με την αξιομνημόνευτη ικανότητα να φλυαρούν επί ώρες, χωρίς ωστόσο να λένε απολύτως τίποτα), ενώ οι πρώην βυζαντινοί φεουδάρχες και κοτσαμπασήδες της Τουρκοκρατίας μετασχηματίστηκαν σε μια ψευδοαστική τάξη εικονικών επιχειρηματιών και κατά φαντασίαν «βιομηχάνων», με πανομοιότυπη φεουδαρχική νοοτροπία και οικονομική συμπεριφορά (γνωστότερες -αλλά όχι μοναδικές- δραστηριότητες των οποίων αποτελούν η φοροδιαφυγή, το ξέπλυμα χρήματος)
Η πολιτική ζωή, η σχολική εκπαίδευση, η εθνική οικονομία κ.λπ. έχουν την σφραγίδα του βυζαντινισμού και τής, άλλοτε κρυφής κι άλλοτε φανερής, παρέμβασης των ιδεολογικών, οικονομικών και πολιτικών φορέων του. Ακόμα και στους ελάχιστους τομείς της ζωής, όπου ενδεχομένως οι φορείς αυτοί δεν έχουν επεκταθεί, τα βυζαντινά ήθη έχουν επικρατήσει εξ αντανακλάσεως. Ένα τέτοιο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, το οποίο στηρίζει -και στηρίζεται από- μια μεσαιωνική κοσμοαντίληψη, η οποία έχει επιβάλλει παντού τους δικούς της συσχετισμούς δυνάμεων, δεν μπορεί παρά να είναι οπισθοδρομικό, μεσαιωνικό, «βυζαντινό». Δεν μπορεί να γίνει σύγχρονο, παρά μόνο στον βαθμό και στα σημεία, όπου ένας ενδεχόμενος εκσυγχρονισμός εξυπηρετεί ίσως και τη (νεο)βυζαντινή εξουσία.
Σήμερα έπειτα από ενάμισυ σχεδόν αιώνα κυριαρχίας του, ο βυζαντινισμός έχει κατανοήσει ότι, η παρουσία του και οι επεμβάσεις του δεν χρειάζεται να είναι πλέον προκλητικά ορατές και άμεσες, αφού εδώ και πολλές δεκαετίες έχει εγκαταστήσει επιδέξια στην κρατική μηχανή τον δικό του «αυτόματο πιλότο». Υπ’ αυτή την έννοια η Ελλάδα δίνει την εντύπωση μιας καθ’ όλα Δυτικής κοινωνίας. Είναι όμως;
Ένα τέτοιο σύστημα δεν μπορεί, παρά να προωθεί τους -πάντοτε εύκολα χειραγωγήσιμους- φελλούς στα πολιτειακά αξιώματα, να τοποθετεί «ημετέρους» σε θέσεις- κλειδιά του κρατικού μηχανισμού, να προβάλλει εντέχνως παντοειδή (οικονομικά και άλλα) προσκόμματα στην επιστημονική έρευνα, να στραγγαλίζει κάθε δημιουργική δύναμη αυτής της χώρας εν τη αναδύσει της
Εκατομμύρια Έλληνες έχουν μεταναστεύσει εδώ και πάνω από εκατό χρόνια σε ανεπτυγμένες σήμερα χώρες. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν ανεπιθύμητοι στην πατρίδα τους γιατί, η τελευταία ήταν δήθεν «φτωχή» και δεν μπορούσε να τους προσφέρει ευκαιρίες. Στην πραγματικότητα η οικονομική δυσπραγία της «Ψωροκώσταινας» οφείλεται στην νεοβυζαντινή και βαθύτατα φεουδαρχούμενη οικονομική της συγκρότηση, παρά το εκσυγχρονιστικό επίχρισμα («μόστρα»), με το οποίο η τελευταία περιβάλλεται: «χρηματιστήριο», «επενδύσεις», «μάνατζερς», «εμβριθείς» οικονομικές αναλύσεις, είναι η σοβαροφανής πρόσοψη μιας εθνικής οικονομικής ζωής, η οποία, κατά φεουδαρχικότατο τρόπο, ελέγχεται από μερικές οικογένειες.
Η Ελληνική κοινωνία είναι, κατά πλήρως βυζαντινό τρόπο, μια two-classes society, στην οποία η μεσαία τάξη είναι από κάθε άποψη εξουδετερωμένη, αφού επιβιώνει υπό συνεχή κοινωνικοοικονομικό διωγμό και διαρκή κίνδυνο σύνθλιψης. Η δε κατώτερη τάξη είναι μεσαιωνικότατα αφημένη στην τύχη της (στην πραγματικότητα, αν οριοθετηθεί με τα κριτήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι αποκαρδιωτικά μεγαλύτερη απ΄ όσο την παρουσιάζουν τα παντελώς αναξιόπιστα και «μαγειρεμένα» επίσημα στοιχεία του νεοβυζαντινού κρατιδίου. Π.χ. σύμφωνα με στοιχεία της «Ναυτεμπορικής», 17/10/2007, στην Ελλάδα ένα τετραμελές νοικοκυριό θεωρείται, ότι βρίσκεται εντός των ορίων της φτώχειας όταν το ετήσιο εισόδημά του δεν υπερβαίνει τα… 8.955 €, έναντι 19.855 € στη Γερμανία και 17.469 € στην Ευρώπη των 15!).
Οι Έλληνες μετανάστες, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, διακρίθηκαν ακριβώς επειδή βρέθηκαν σε ένα ευνοϊκό, για την ευφυϊα τους και τις ικανότητές τους, περιβάλλον. Ενώ στην Ελλάδα παρατηρείται μια απαξίωση π.χ. της μόρφωσης και των μορφωμένων αλλά και των απλώς ικανών. Είναι γνωστό, ότι αν κάποιος επιχειρήσει να πορευθεί σε αυτή τη χώρα βασιζόμενος αποκλειστικά στα διανοητικά του προσόντα, χωρίς κομματικά ή εκκλησιαστικά «διαπιστευτήρια» (όπως δηλαδή γίνεται σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο εδώ και, τουλάχιστον, τριακόσια χρόνια), θεωρείται αφελής και «καμμένο χαρτί»: πολύ γρήγορα βρίσκεται υποχρεωμένος είτε να ακολουθήσει μια σισύφεια -και συχνά μοναχική- πορεία ζωής, είτε να φύγει στο εξωτερικό. Υψηλοτάτου επιπέδου και παγκοσμίου φήμης Έλληνες επιστήμονες αναγκάζονται να προσφέρουν τη διάνοιά τους σε άλλες χώρες, γιατί εδώ στην «πατρίδα» τους -ως φύσει και δυνάμει εχθροί της βλακοκρατίας- θεωρούνται άχρηστοι και επικίνδυνοι: «Η απλή παρουσία του ευφυούς ανθρώπου είναι κατά κανόνα, δια τον βλάκα, εις το έπακρον προκλητική.» (Ευάγγελος Λεμπέσης, «Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω», Αθήνα 1941, επανέκδοση: Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1999
Ο Νεοέλληνας παραμένει εσωστρεφής και «βυζαντινός»
Στη σημερινή Ελλάδα υπάρχει αντιθέτως άφθονος χώρος για τους εχθρούς της ευφυΐας. Παντός είδους συμπλεγματικοί ανίκανοι, κουτοπόνηροι και φιλύποπτοι αναπαράγουν -και αναπαράγονται μέσα από- ένα βυζαντινότροπο και πλήρως αποδεκτό κοινωνικά, εθιμικό δίκαιο «κλίκας». «Ο συνασπισμός των βλακών ενταύθα είναι μηχανική οργάνωσις βάσει της αρχής της “ελαχίστης προσπαθείας” προς αντιμετώπισην ισχυροτέρας δυνάμεως. Η οργάνωσις αύτη περιορισμένης εκτάσεως καλείται κοινωνιολογικώς κλίκα (clique). Η έμφυτος τάσις του βλακός, εξικνούμενη συχνότατα εις αληθήν μανίαν όπως ανήκη εις ισχυράς και όσον το δυνατόν περισσοτέρας πάσης φύσεως οργανώσεις, εξηγείται πρώτον μεν εκ της ευκολίας αγελοποιήσεως, εις ην μονίμως υπόκειται, λόγω ελλείψεως ατομικότητος (εξ ού και το μίσος του κατά του ατόμου και του ατομικισμού) […] Αποτελεί δε η τάσις αύτη αμάχητον τεκμήριον περί του βαθμού της πνευματικής του αναπηρίας. Τοιουτοτρόπως δημιουργείται αυτόματος συρροή βλακών εις τας πάσης φύσεως οργανώσεις, αίτινες, εάν μεν είναι συμφεροντολογικαί, διατηρούν τουλάχιστον την σοβαρότητα των συμφερόντων των, εάν όμως είναι «πνευματικαί» περιέρχονται συν τω χρόνω εις πλήρην βλακοκρατίαν […] Επόμενον είναι, κατόπιν τούτων, ότι όπως η λεγεών των βλακών ωθείται ακατανικήτως προς την αγέλην και προς τας πάσης φύσεως οργανώσεις, ούτω υφίσταται ακατανίκητον έλξιν από τας παντός είδους αγελαίας αντιατομικάς και ομαδιστικάς θεωρίας» […] «Τούτων δεδομένων εξηγείται και η ατελεύτητος και αυστηροτάτη επιλογή βλακών εις τα ομαδικά συστήματα, η οποία, τη βοηθεία μιας πολιτικής βίας, κατοχυρούται και ως πολιτικόν και κοινωνικόν καθεστώς (4η Αυγούστου), τόσω μάλλον, όσω η ελευθερία της σκέψεως (χρήσιμος μόνον εις εκείνους, οίτινες διαθέτουν σκέψιν), είναι μονίμως και εξόχως αντιπαθητική εις τους βλάκας, διότι ασκουμένη υπό των άλλων, στρέφεται εναντίον των, ιδία οσάκις ούτοι κατέχουν εξουσιαστικάς θέσεις, ή έχουν συνδέση συμφέροντα με τους κατέχοντες αυτάς» (Ε. Λεμπέσης, «Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω».) Κλίκες οικονομικές, κομματικές, κ.ά. αποτελούν, ως γνωστόν, την μάστιγα της χώρας
Το πόσο συχνά επισκέπτεται ο σημερινός Έλληνας το ναό της ενορίας του, ή άλλον, το εάν τηρεί ολόκληρη την προ του Πάσχα σαρανταήμερη νηστεία, το εάν συμμορφώνεται με την σαφέστατη χριστιανική απαγόρευση περί προγαμιαίων σεξουαλικών σχέσεων, δεν έχει απολύτως καμμία σημασία. Πρόκειται απλώς για την «φονταμενταλιστική» επιφάνεια του ζητήματος. Επί της ουσίας, ο φιλοτομαρισμός της προσωπικής «σωτηρίας» έχει δώσει τη θέση του σε αυτόν της προσωπικής… ησυχίας. Ο νεοέλληνας θέλει «να τον αφήνουν στην ησυχία του», «να μην του χαλάνε την ησυχία του». Μπορεί, μπροστά στα μάτια του, να ετοιμάζονται να αδικήσουν (υπονομεύσουν, παγιδεύσουν, «ρουφιανέψουν» κλπ.) τον διπλανόν του αλλά, αυτός δεν θέλει να «ανακατευτεί», δεν θέλει να «μπλέξει», δεν θέλει «να βρει τον μπελά του». Αν όμως αύριο αδικήσουν τον ίδιο, θα καταριέται την «τύχη» του, θα κλαψουρίζει, ότι «κανείς δεν βρέθηκε να τον βοηθήσει» και, ότι τον «πούλησαν αυτοί που του όφειλαν».
Ανασφαλής, υποπτεύεται προκαταβολικά τους πάντες, ακόμα και την σκιά του και γι’ αυτό δεν θα απαντήσει με ειλικρίνεια ούτε καν σε απλές αναγνωριστικές ερωτήσεις. Γιατί «δεν ξέρει από πού μπορεί να του τη φέρουν», πιστεύει, ότι «από παντού μπορεί να του ’ρθει» και θεωρεί, ότι «καλό είναι να φυλάγεται κανείς». Αν όμως ανακαλύψει, ότι ούτε οι άλλοι του είπαν όλη την αλήθεια για αυτούς, θα τους αποκαλέσει καχύποπτους και αναξιόπιστους. «Ο βλάξ, ως πλησιέστερος προς το ζωικόν βασίλειον, έχει την ένστικτον καχυποψίαν ούτω ανεπτυγμένην, ώστε ν’ αδυνατή να διαγνώση, ή να εννοήση συλλογισμούς και λογικούς υπολογισμούς του ευφυούς, βασιζομένους όχι εις το ένστικτον αλλά εις την διάνοιαν. Άοπλος και ανυπεράσπιστος έναντι των ψυχρών υπολογισμών της ξένης διανοίας, ής ο μηχανισμός τυγχάνει εις αυτόν νοητικώς απροσπέλαστος, μιαν μόνην άμυναν διαθέτει, ακριβώς όπως το ζώον και ο πρωτόγονος άνθρωπος: την ένστικτον καχυποψίαν (ούτω εξηγείται και η φυσική και πνευματική κατωτερότης των λαών, οίτινες εμπνέονται βασικώς υπό της καχυποψίας –ήν αυταρέσκως εκλαμβάνουν ως «ευφυίαν»- έναντι των ευρωπαίων [σ.σ. τους υποτιμητικώς αναφερόμενους και ως «κουτόφραγκους»] οίτινες ουδεμίαν ανάγκην έχουν αυτής, ως αντιλαμβανόμενοι νοητικώς τον κόσμον. Εκ τούτων επίσης φαίνεται σαφώς, ότι η καχυποψία και η απότοκος αυτής πονηρία είναι ακριβώς το αντίθετον της ευφυίας» («Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω»)
Κρυψίνους, δεν θα πει ποτέ ξεκάθαρα τι θέλει, ή τί προσδοκά, αλλά θα κάνει ένα σωρό πλάγιες ερωτήσεις (θα «ψαρέψει») προκειμένου να πάρει τις πληροφορίες, που θα του φανούν χρήσιμες για τις –συνήθως συμφεροντολογικές- επιδιώξεις του.
Κομπλεξικός, με ανύπαρκτη αυτοεκτίμηση, αλλά και ύπουλος, θα γλύψει, θα λυγίσει τη μέση του, θα «καρφώσει», θα μηχανορραφήσει κ.λπ. προκειμένου να υποσκελίσει ικανότερούς του και να πάρει μια θεσούλα έστω και ελάχιστης εξουσίας, ώστε να εκτονώνει σε υφισταμένους, ή άσχετους, το απωθημένο «νταηλίκι» του.
Αξιοθρήνητο έρμαιο, δείχνει προς όσους του «τάζουν» -πολιτικούς κ.ά.- μια ευπιστία δυσανάλογα μεγάλη, σε σχέση με την καθημερινή κουτοπονηριά, που επιφυλάσσει για τους «κοινούς θνητούς» (είτε για να τους βάλει μια οικονομική τρικλοποδιά -π.χ. να τους γελάσει στο «ζύγι»- είτε για να τους κλέψει μια θέση στάθμευσης).
Κακομαθημένος και αντικοινωνικός, δεν έχει καμία αίσθηση της έννοιας του κοινόχρηστου χώρου και θα ανάψει το τσιγαράκι του ακριβώς κάτω από την πινακίδα με την ευγενικά διατυπωμένη απαγόρευση (προφανώς εκλαμβάνει όχι μόνο την ελευθερία ως ασυδοσία, αλλά και την ευγένεια ως ένδειξη αδυναμίας…). Το ίδιο αντικοινωνικός, θα οδηγεί συχνά σαν κοινός δολοφόνος, πληρώνοντας έναν από τους παγκοσμίως μεγαλύτερους «τροχαίους φόρους» αίματος.
Παντελώς ασήμαντος ως προσωπικότητα, θα ζήσει μια ετοιματζίδικη ζωή, όπως την εννοεί το κοπάδι κι όχι όπως ίσως θα την ήθελε αυτός, αν έψαχνε -λίγο- μόνος του. Θα φτάσει ακόμα και να δανειστεί, για να τη γεμίσει με έναν σωρό αντικείμενα επίδειξης. Τον απασχολεί «να δείξει στη γειτονιά» και όχι η ουσία και οι πραγματικές ανάγκες του
Καυχάται για την ομορφιά, όχι τη δική του αλλά… της χώρας του, ενώ ρυπαίνει τους δρόμους της, τις εξοχές της, τις θάλασσές της κ.λπ.. Γνήσιος ιδιώτης (idiot), θα προσπαθήσει να φτιάξει ένα νεόπλουτο και εξωφρενικά κακόγουστο («κιτς») σπίτι, αδιαφορώντας για το ότι κατά τα άλλα, ζει σε μια από τις πιο βρώμικες και περιβαλλοντικά υποβαθμισμένες χώρες του πλανήτη.
Ανεξαρτήτως κομματικής προτίμησης, θα επιλέξει ως ακρογωνιαίο λίθο της ύπαρξής του το τρίπτυχο «θρησκεία-πατρίδα-οικογένεια». Σαν θρησκεία εννοεί φυσικά την Ορθοδοξία, την οποία (ακόμα κι αν είναι «προοδευτικός»), θεωρεί πολύτιμο προστατευτέο κομμάτι τής «παράδοσης», τού «έθνους» και τού «λαού». Η αντίληψή του περί πατρίδας πηγάζει είτε από το γήπεδο, όπου παραληρεί, ή καταποντίζεται «εθνικά» αναλόγως με τις επιδόσεις των εθνικών ομάδων (ή των αθλητικών Α.Ε. που «εκπροσωπούν» τη χώρα στις διάφορες διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις), είτε από το προπαγανδιστικό και γραφικό φολκλόρ, που διδάχθηκε στο σχολικό μάθημα της «ιστορίας». (Για την αυθεντική περί πατρίδας αντίληψη, όπως την αντιλαμβάνονταν οι αρχαίοι Έλληνες.
Και σαν οικογένεια θεωρεί αυτό το ευνουχιστικό φυτώριο μαζικής παραγωγής ανεύθυνων υπάρξεων, που μένουν προσκολλημένες στους γονείς τους, τουλάχιστον, μέχρι να παντρευτούν -αλλά και πολύ μετά. (Ειδικά το ζήτημα με την Ελληνική οικογένεια είναι πολύ πιο περίπλοκο από όσο αρχικά δείχνει, αφού η νεοελληνική οικογένεια λειτουργεί σαν δεκανίκι μιας μεσαιωνικής οικονομίας: στον δυτικό κόσμο το άτομο άμα τη ενηλικιώσει του φεύγει από το πατρικό σπίτι και αναλαμβάνει την ευθύνη της ζωής του, ενώ στην Ελλάδα το να δοκιμάσει να πετάξει με τα δικά του φτερά ένας εικοσάχρονος ερμηνεύεται ως μια σπάνια ψυχική ανωμαλία, ή ως ότι τον έδιωξε η οικογένειά του από το σπίτι γιατί… δεν τον αγαπούσε. Αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα, π.χ. ο Γερμανός- Γερμανίδα, ή ο Αμερικανός- Αμερικανίδα στα είκοσι πέντε τους να είναι ψυχικά και οικονομικά πανέτοιμοι, ώστε να αναλάβουν όλες τις θεωρούμενες ως ευθύνες της ώριμης ζωής, ενώ ο νεοέλληνας - νεοελληνίδα στην ίδια, ή και σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία είναι βουτυρόπαιδα, που μένουν με την μαμά τους και τον μπαμπά τους και που δουλεύουν -αν δουλεύουν- απλώς για το «χαρτζηλίκι» τους. Φυσικά με τέτοιου είδους ανατροφή δεν είναι δυνατόν να διαπαιδαγωγηθούν πολίτες, οι οποίοι θα διεκδικήσουν δυναμικά από τους εργοδότες τους και από την κοινωνία, την αξιοπρέπεια που δικαιούνται).
Νομίζει ότι, είναι κοινωνικός αλλά, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένας κενότατος δημοσιοσχεσίτης, συμφεροντολόγος και κόλακας. Ή ένας «πελάτης» κάποιου σύγχρονου νεοφαναριώτη πολιτικάντη.
Διεφθαρμένος, θα τα βάλει υποκριτικά με τους νεοφαναριώτες πολιτικούς, τους νεοκοτσαμπασήδες «επιχειρηματίες» και την Εκκλησία, που διαπλέκονται, «ξεπλένουν», «τζογάρουν» και «μιζάρουν» το δημόσιο χρήμα αλλά, ενδόμυχα συγχαίρει τους «μάγκες» και πονάει: πονάει πολύ που δεν είναι αυτός στη θέση τους για να κάνει τα ίδια.
Θα αγανακτήσει για την βυζαντινή αναξιοκρατία και αναποτελεσματικότητα του δημόσιου τομέα αλλά, θα τις διαιωνίσει χρησιμοποιώντας κάθε «μέσο» και «βύσμα», που διαθέτει για να «βολέψει» σε κάποια δημοσιοϋπαλληλική καρέκλα το ατάλαντο βλαστάρι του (φράζοντας εκ προθέσεως τον δρόμο σε κάποιον πραγματικά άξιο, που λόγω της επίγνωσης των ικανοτήτων του και της συνακόλουθης αυτοεκτίμησής του, δεν θέλει να φιλήσει «κατουρημένες ποδιές» για να επιβιώσει).
Υποκριτής, θα διαρρήξει τα ιμάτιά του σχετικά με τους διαδηλωτές, που «βεβηλώνουν» το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, αλλά θα κάνει βουβή «γαργάρα» το ότι τα οστά από τους τάφους των Σαλαμινομάχων ξεθάβονται και πετιούνται στα σκυλιά, για να οικοπεδοποιηθεί η αρχαιολογική περιοχή (και, ίσως, για να πάρει κι αυτός κανένα παραθαλάσσιο «φιλετάκι»). Θα καταπατήσει χαρακτηρισμένες δασικές περιοχές, ή θα φράξει την πρόσβαση στον αιγιαλό για να χτίσει και παράλληλα θα προκαλεί θρασύτατα διαμαρτυρόμενος, ότι τον «παρεξήγησαν» κι ότι απέκτησε νόμιμα τους συγκεκριμένους χώρους. Εξ ίσου υποκριτής θα εξανίσταται κατά των «κουκουλοφόρων» διαδηλωτών, ενώ θα προσποιηθεί πως δεν βλέπει το κουκουλοφόρο κράτος του, το οποίο κουκουλώνει (παραγράφει κλπ) τα σκάνδαλα των αξιωματούχων του, όπως η γάτα τα κόπρανά της.
Ξανά υποκριτής, θα «καταδικάσει» την βία, δήθεν «από όπου κι αν προέρχεται», αλλά θα μεροληπτεί κατά της αμυντικής βίας των νέων, προσπερνώντας αδιάφορα την γενεσιουργό εξουσιαστική βία (βλ. τις πανελλαδικές μαθητικές ταραχές του Δεκεμβρίου 2008.
Για πολλοστή φορά υποκριτής, θα συναινέσει στην κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου (ό,τι κι αν σημαίνει αυτή η ταλαιπωρημένη έννοια) αλλά θα προσπεράσει σφυρίζοντας αδιάφορα την βουλευτική ασυλία των διεφθαρμένων πολιτικάντηδών του (στην πραγματικότητα εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου).
Μηδενικό τού Σήμερα, κομπορρημονεί για το θεωρούμενο ως προγονικό παρελθόν του, ασχέτως αν συχνότατα δεν έχει περάσει ούτε απ’ έξω από έναν αρχαιολογικό χώρο.
Ανεύθυνος, αν στριμωχτεί λίγο, σχετικά με την πολιτισμική υπανάπτυξη της χώρας του, θα επικαλεστεί τους τέσσερεις αιώνες της Τουρκοκρατίας («ξεχνώντας» τους τελευταίους δύο αιώνες ελευθερίας), τους Εβραίους, τον αμερικανικό «δάκτυλο», κι αν στριμωχτεί λίγο ακόμα, μπορεί να ξεσπάσει λάβρος επάνω σε όλους τους «καταραμένους δυτικούς», που «πάντα ήθελαν το κακό της Ελλάδας» και πάντα τής έστηναν δήθεν παγίδες (κλασσικό δυτικόφοβο βυζαντινορθόδοξο επιχείρημα και σύμπτωμα της πάθησης που ονομάζεται «μανία καταδίωξης»). Οι ίδιοι οι Έλληνες δεν φταίνε ποτέ σε τίποτα για την κατάστασή τους. Πάντα φταίνε οι άλλοι. Την ανευθυνότητα αυτή την έχει αναγάγει όχι μόνο σε εθνικό αλλά και σε ατομικό άλλοθι. Γι’ αυτό, «έτσι που μάς καταντήσανε» και αφού π.χ. «όλοι γλείφουν», «κορόϊδο είναι αυτός;» για να μήν κάνει το ίδιο; Στο κάτω-κάτω, «ωχ, αδερφέ!» και «δεν βαριέσαι καημένε…», «εμείς θα σώσουμε τον κόσμο;»
Ένα ηθικό δίδαγμα
«Η ηθική τέλος σχέσις μεταξύ βλακός και επιτηδείου ή απατεώνος είναι απροσδοκήτως διάφορος της ήν εκλαμβάνει συνήθως η «κοινή γνώμη». Ο συνήθης κοινωνικός άνθρωπος θεωρεί τον επιτήδειον και τον απατεώνα ως ανηθίκους μεν, αλλ’ ως υποδιαιρέσεις του ευφυούς. Όλως το αντίθετον όμως συμβαίνει: ο επιτήδειος και ο απατεών είναι ακριβώς υποδιαιρέσεις του βλακός […]. Από της διαπιστώσεως της αληθείας ταύτης μέχρι της ακολούθου αληθείας υπάρχει εν και μόνον βήμα: ότι μόνο ο πνευματικός ανάπηρος έχει ανάγκην της επιτηδειότητος και της απάτης δια να προωθηθεί ή να επικρατήσει. Ουδείς άνθρωπος αξίας έχει ανάγκην να γίνει επιτήδειος ή απατεών.[…] Απόλυτος εσωτερική συνέπεια της πνευματικής αναπηρίας του βλακός είναι άλλως τε όχι μόνον η αγελαία του τάσις, όχι μόνον η προώθησίς του «πλάτην με πλάτην» με την λεγεώνα των ομοίων του, όχι μόνον η προσφυγή εις τα ευτελέστερα μέσα της επιτηδειότητος, την έλλειψιν [έκφρασης] αντιθέτου γνώμης, την προσφοράν ευκόλων και ανηθίκων εκδουλεύσεων και την κολακείαν, αλλά και η συστηματική αποφυγή πάσης συγκρούσεως και πάσης μάχης. Και όταν ακόμη ο βλαξ , υπό την μορφήν του επιτηδείου ή του απατεώνος, εξαναγκαστεί να δώσει μάχην, θα δώση αυτήν δια των πνευματικώς ευκολοτέρων και συνεπώς ανηθικοτέρων «όπλων»: του ψεύδους , της διαστροφής, της ραδιουργίας και της συκοφαντίας. Εξ’ ού έπεται το ακλόνητον δόγμα: και η ανηθικότης είναι αποκλειστικό προϊόν των βλακών.» («Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω»
Ο βυζαντινισμός βολεύεται με τον Ρωμηοέλληνα, ή το αντίστροφο;
Υπάρχει άραγε θεραπεία, ώστε αυτός ο ρωμηολαός να κατανοήσει, ότι είναι προς το συμφέρον του να απεκδυθεί τα ράκη του βυζαντινού ανθρωπότυπου και να αναλάβει τις ευθύνες του; Ή μήπως δεν πρόκειται για απλά βυζαντινά ράκη με τα οποία έχει ενδυθεί αλλά, για κάτι πιο πολύπλοκο και βαθύτερο;
Οι νεοέλληνες Διαφωτιστές επηρεασμένοι από το Δυτικοευρωπαϊκό παράδειγμα αισιοδοξούσαν, ότι ο μεσαιωνισμός / βυζαντινισμός και η νοοτροπία του θα καταρρεύσουν σχεδόν νομοτελειακά λόγω της διάδοσης της παιδείας. Θεωρούσαν, ότι ο νεοέλληνας θα μεταμορφωθεί ως δια μαγείας από βυζαντινό υπάνθρωπο σε σύγχρονο πολιτισμένο άνθρωπο, μόνο και μόνο εάν, μέσω της παιδείας, τού καταδεικνύονταν οι ιστορικές αιτίες της κακοδαιμονίας του. Όπως, όμως ελπίζουμε ότι δείξαμε πιο πριν, ο νεοέλληνας ξέρει πολύ καλά να κρύβεται πίσω από το δαχτυλάκι του. Ακόμα κι αν «στριμώξει» κάποιος έναν νεοέλληνα αποδεικνύοντάς του τις αιτίες της σύγχρονης νεοελληνικής κακομοιριάς, ο τελευταίος θα αντιδράσει περίπου ως εξής: θα παραδεχτεί ότι, οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι, η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η μεγαλύτερη «μαύρη» Α.Ε. της χώρας (όπως και στο Βυζάντιο και επί Τουρκοκρατίας ήταν ο μεγαλύτερος φεουδάρχης), οι οικονομικά ισχυροί της χώρας είναι μερικές οικογένειες νεοφεουδαρχών μαφιόζων, αλλά θα προτάξει ωμά και απροκάλυπτα, ότι ο ίδιος έχει βολευτεί με αυτή την κατάσταση. Μάλιστα, βυζαντινότροπα συνηθισμένος στις προσβολές και στην ψυχοδιανοητική του υποβάθμιση, πιθανότατα θα καμαρώσει αν τον αποκαλέσουν χαμερπή, γλύφτη και τιποτένιο, αφού θεωρεί «μαγκιά» την ανυπαρξία αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού (μάλιστα μια από τις πιο θρασείς εκφράσεις του είναι αυτή που απευθύνει συχνότατα στους ανθρώπους με αυτοεκτίμηση: «μείνετε να φάτε την αξιοπρέπειά σας»)
Για τους Δυτικοευρωπαίους ήρκεσε η παιδεία και η γνώση της επιστημονικής, ιστορικής κλπ. αλήθειας για να βγούν από τον μεσαίωνα. Για τον ρωμηό όμως, φαίνεται, ότι παιδεία από μόνη της δεν αρκεί: πρόκειται απλώς για αφέλεια να νομίζουμε, ότι με την παιδεία και τις αλήθειες της θα νικηθεί ως δια μαγείας η ρωμηοβυζαντινή χαμέρπεια, όπως νικήθηκε αλλού ο Μεσαίωνας.
Αυτό που χρειάζεται στον Ρωμηό είναι πιθανότατα κάποιου είδους (οδυνηρή;) ψυχοθεραπευτική αντιμετώπιση: ένα αμείλικτο ξεσκέπασμα της υποκρισίας του, σε σημείο, ώστε να μην έχει πια πού να κρυφτεί. Μία διαρκής και ανυποχώρητη υπενθύμιση (κάθε φορά που καταριέται την «τύχη» του), ότι έχει αυτό που τού αξίζει –υπενθύμιση, η οποία να τον φέρνει διαρκώς αντιμέτωπο με την νοοτροπία του, τις συνέπειες των πράξεών του και με τις ευθύνες του. ΄Ενα ψυχολογικά ασφυκτικό καθρέφτισμα του εαυτού του, έτσι ώστε να τρέξει να απαλλαγεί απεγνωσμένα από αυτόν. Και να αναζητήσει ίσως έναν άλλον, λιγότερο υποκριτή και περισσότερο υπεύθυνο και ελεύθερο. Αλλά αυτό είναι ένα ζήτημα που ξεφεύγει από το θέμα του παρόντος
Κυριακή 29 Αυγούστου 2010
ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ
Τα κακά μαντάτα δεν άργησαν να έρθουν. Εγκυες γυναίκες απο το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και άλλες χώρες της Ασίας και της Αφρικής ξεκίνησαν να καταφθάνουν παράνομα στην Ελλάδα με σκοπό τα παιδιά τους να γεννηθούν σε ελληνικό έδαφος και να λάβουν την ελληνική ιθαγένεια.
Η Νέα Τάξη Πραγμάτων των Διεθνών Τραπεζιτών - Παγκοσμιοποιητών προελαύνει. Χρησιμοποιεί ως κύριο όπλο της τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης για να υπνωτίσει τους Ελληνες ώστε να μην αντιδρούν στα σχέδιά τους.
Απο τη στιγμή που πέρασε απο την Βουλή το νομοσχέδιο για την απόδοση ελληνικής ιθαγένειας σε αλλοδαπούς το πιο ύπουλο και καταστρεπτικό για την Ελλάδα σχέδιο των Παγκοσμιοποιητών τέθηκε σε ισχύ.
Το σχέδιο αυτό στοχεύει στην αντικατάσταση και στην εξαφάνιση των Ελλήνων. Τόσο βιολογικά όσο και πνευματικά.
Τα κακά μαντάτα δεν άργησαν να έρθουν. Εγκυες γυναίκες απο το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και άλλες χώρες της Ασίας και της Αφρικής ξεκίνησαν να καταφθάνουν παράνομα στην Ελλάδα με σκοπό τα παιδιά τους να γεννηθούν σε ελληνικό έδαφος και να λάβουν την ελληνική ιθαγένεια.
Οπως θα δείτε στο παρακάτω βίντεο, ήδη το 40% των παιδιών στα σχολεία της Αθήνας είναι αλλοδαποί.
Μέσα στα επόμενα 20 χρόνια οι αλλοδαποί στην Ελλάδα θα ξεπερνούν τον αριθμό των Ελλήνων.
Δυστυχώς στις τελευταίες εκλογές η πλειοψηφία των Ελλήνων ψηφοφόρων έπεσαν θύμα απάτης του ΠΑΣΟΚ. Τα ΜΜΕ σκόπιμα δεν έδωσαν καθόλου δημοσιότητα στα εθνικά θέματα και το μεταναστευτικό και περιόρισαν τις πολιτικές συζητήσεις στα τηλεοπτικά παράθυρα μόνο σε θέματα που αφορούσαν την οικονομία.
Σήμερα οι Ελληνες στο σύνολό τους βιώνουν τη λάθος επιλογή τους να εμπιστευτούν την "ξύλινη" γλώσσα του ΠΑΣΟΚ και του προέδρου του Γιώργου Παπανδρέου που έλεγε "ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ". .
Λίγους μήνες μετά τις εκλογές ανακάλυψαν ξαφνικά οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ οτι "δεν υπάρχει σάλιο" και οτι η χώρα είναι σε τραγική οικονομική κατάσταση. Με τις δηλώσεις αυτές των κυβερνώντων στην Ελλάδα τα spreads ανέβηκαν άμεσα και δημιουργήθηκε πραγματική έλλειψη ρευστότητας στην χώρα. Σαν να ήθελαν απο το ΠΑΣΟΚ να δημιουργήσουν αυτήν την κακή οικονομική εικόνα και κατάσταση για την Ελλάδα.
Το λέμε ξεκάθαρα. Δεν εμπιστευόμαστε τις θεωρίες περι πολυπολιτισμικότητας. Είναι τελείως λάθος και σε όποιες περιοχές έχει εφαρμοστεί, είχε σαν αποτέλεσμα ο γηγενής πληθυσμός να υποφέρει, σταδιακά «αλλοιώθηκε» γενετικά και πολιτισμικά.
Πολλές από αυτές τις χώρες οδηγήθηκαν και σε μαζικές σφαγές, όπως στο Κόσσοβο, ο Λίβανος και άλλες χώρες της Αφρικής και της Ασίας. Μέχρι και στη Μεγάλη Βρετανία και την Γαλλία, στις χώρες που πρωτοεφαρμόστηκε το μοντέλο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας, οι φανατικοί υποστηρικτές της πλέον αμφιβάλλουν για το αν τελικά το μοντέλο αυτό μπορεί να πετύχει.
Την άποψή μας αυτή βέβαια την στηρίζουμε σε πληθώρα στοιχείων. Το τελευταίο και πολύ σημαντικό είναι η μεταστροφή του καθηγητού Ρόμπερτ Πάτναμ.
Ποιος είναι; Ηταν ο κύριος ιδεολόγος της πολυπολιτισμικότητας τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι καθηγητής στο Χάρβαρντ και σε μερικά άλλα ακόμη πανεπιστήμια. Οσο υποστήριζε την πολυπολιτισμικότητα τον πρόβαλλαν όλα τα ΜΜΕ.Τα τελευτάια 4 χρόνια διεξήχθη έρευνα για το τι αποτελέσματα έχει η πολυπολιτισμικότητα στον γηγενή πληθυσμό.
Το δείγμα αποτελούταν από 30.000 ανθρώπους. Την έρευνά του αυτή που ανατρέπει την πολυπολιτισμικότητα δεν θα την ακούσετε σε κανένα μεγάλο κανάλι. Περιληπτικά τα συμεράσματα της έρευνας ήταν:
1) «…..οδηγεί και σε υπονόμευση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους γείτονές τους…»
2) «….Οταν το κοινωνικό κεφάλαιο είναι υψηλό, οι κοινότητες ευημερούν. Οι γειτονιές είναι πιο ασφαλείς, τα άτομα είναι πιο υγιή και υπάρχει μεγαλύτερη συμμετοχή στην πολιτική ζωή της χώρας…..»
(Όπως βλέπετε η μετανάστευση δεν βλάπτει μόνο την οικονομία της χώρας αλλά και την υγεία των πολιτών και τη σωματική και την ψυχική)
(Ο όρος κοινωνικό κεφάλαιο είναι αυτό που ονομάζουμε στην καθημερινή ζωή «γειτονιά». Στην έρευνα του κ. Πάτναμ χρησιμοποίησαν τον όρο «κοινωνικό κεφάλαιο» για να περιγράψουν με γενικό τρόπο τα κοινωνικά δίκτυα -από δίκτυα φίλων μέχρι ενώσεις γειτόνων- που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην πολιτειακή ευημερία του ατόμου.)
3) «….Τα αποτελέσματα ήταν συνταρακτικά και εντελώς αντίθετα απ' αυτά που ανέμενε ο Πάτναμ.
Οπως γράφει ο ίδιος: «στις κοινότητες με τον μεγαλύτερο βαθμό ποικιλομορφίας τα άτομα τείνουν να μην εμπιστεύονται τους γείτονές τους -ανεξάρτητα από την εθνική καταγωγή ή το χρώμα του δέρματός τους-, να μην έχουν επαφή ακόμα και με τους στενούς τους φίλους, να αναμένουν τα χειρότερα από την κοινότητα και τους ηγέτες της, να προσφέρονται λιγότερο για εθελοντική εργασία, να ψηφίζουν σπανιότερα και να κάθονται δυστυχείς μπροστά στην τηλεόρασή τους».
4)Σε άλλο σημείο λέει: «….στις πολυεθνικές κοινότητες είναι ότι οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν χελώνες -κρύβονται δηλαδή στο καβούκι τους….»
Αυτό που παρατηρείται είναι μεγαλύτερη απομόνωση του ατόμου από τον κοινωνικό του περίγυρο και μεγαλύτερη κοινωνική απάθεια -τα άτομα με άλλα λόγια «μπαίνουν στο καβούκι τους…δεν θέλουν να συμμετέχουν στα κοινά,δεν ψηφίζουν,δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την εγκληματικότητα και στο τέλος αντιμετωπίζουν και ανυπέρβλητα οικονομικά προβλήματα….»
Πως φθάσαμε όμως στην πολυπολιτισμική κοινωνία; Πρώτος παράγοντας είναι οι μέτριας ικανότητας διανοούμενοι, που προβάλλονται από τα ΜΜΕ και προωθούν τις θεωρίες τους, γιατί αυτό βολεύει την Νέα Τάξη Πραγμάτων. Στη συνέχεια αμόρφωτοι πολιτικοί και τα τσιράκια τους παπαγαλίζουν αυτές τις θεωρίες χωρίς να τις έχουν διερευνήσει. Στη συνέχεια οι πολίτες, αφού πείστηκαν, ψηφίζουν πολιτικούς αρχηγούς που προωθούν την πολυπολιτισμικότητα.
Πολύ φοβούμαστε ότι αυτή η κατάσταση πολύ δύσκολα αναστρέφεται και τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας θα υποστούν πολλά δεινά. Το επαναλαμβάνουμε: δεν υπάρχει καμιά χώρα τα τελευταία 2000 χρόνια που να εφαρμόστηκε το πολυπολιτισμικό μοντέλο και να υπήρξε ειρήνη και ευημερία σε βάθος χρόνου. Ζούσαν ειρηνικά για 10-20 χρόνια και μετά ακολουθούσαν περίοδοι σφαγών.
Αυτή τη φορά ο ελληνισμός είναι αντιμέτωπος με έναν αόρατο εχθρό, που δρά μέσα και έξω απο τη χώρα και στοχεύει στον ολοκληρωτικό αφανισμό των Ελλήνων.
Αν δεν πολεμήσουμε θα αφανιστούμε ολοκληρωτικά.
Ο πόλεμος σήμερα γίνεται κυρίως στον τομέα της πληροφόρησης. Η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι θύματα πλύσης εγκεφάλου απο τα ΜΜΕ. Η τηλεόραση δυστυχώς διαμορφώνει συνειδήσεις.
Πρέπει να διαδώσουμε την αλήθεια σε όλους τους Ελληνες. Οι σημαντικές ειδήσεις πρέπει να προωθούνται σε όλο και μεγαλύτερο αριθμό Ελλήνων.
ΑΛΛΩΣΤΕ ΑΝ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙΣ
Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΙΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ 100 ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΛΛΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΤΣΙ ΘΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΩΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΤΩΝ
Τετάρτη 19 Μαΐου 2010
ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ ΑΛΗΤΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ
Είμαστε καταραμένοι! Γεννηθήκαμε και ζούμε σε μία άθλια και ουραγό χώρα - σκιάχτρο, φάντασμα τού ίδιου τού εαυτού της, «στην παράγκα του Καραγκιόζη» την Τουρκο-ρωμιοσύνη, που ψευδεπίγραφα και με περισσό θράσος φέρει το όνομα Ελλάς. Καφενείον η Ελλάς, που έλεγε κι ένα τραγούδι… Η παρακμή, η φαυλότητα, η γελοιότητα, η κατάντια, η ρεμούλα, η απατεωνιά αποτελούν μερικά απ΄ τα «χαρίσματα» της χώρας μας. Οι λεγόμενοι και νοικοκυραίοι ουσιαστικά άθλιοι και μπαγαπόντηδες υπήκοοί της, είναι οι φρουροί τού τριτοκοσμικού παρακράτους τής Τουρκο-ρωμιοσύνης. Όλοι λένε, ότι τίποτα δεν πάει καλά στην «πατρίδα» τους, κανείς όμως δεν προτίθεται ν΄ αλλάξει το παραμικρό. Μάλιστα είναι και υπερήφανοι, που είναι «Έλληνες»…
Όλοι τους πλέουν μέσα σ΄ ένα ορυμαγδό παρανομίας και απατεωνιάς. Καθημερινά όλοι κλέβουν όλους, οι υπήκοοι το παρακράτος, το παρακράτος τους υπηκόους και όλοι μαζί τους ξένους, πολίτες και κράτη, ακόμα και τους οικονομικούς μετανάστες (δουλεύουν ανασφάλιστοι, με μειωμένο εισόδημα κ.ά.).
Φυσικά η αθλιότητα αυτή θέλει και τα αντι-πρότυπά της. Η περίπτωση τού ζεύγους Βοσκόπουλου-Γκερέκου είναι η ιδανική για να σχολιάσουμε, αν και κυκλοφορούν πολλά παρόμοια παρατράγουδα. |
 Δεν θέλει απόψε εφοριακό να δει, γιατί έχει χρέη, χρέη το παιδί... | Εκείνος, πρώην ηθοποιός, μέγας τής Ρωμιοσύνης τραγουδιστής (λατρευόταν και λατρεύεται ακόμα σα θεός), αλκοολικός, ναρκομανής, τζογαδόρος και απατεώνας τού δημοσίου. 5,5 εκ. ευρώ χρωστάει για 17 συναπτά έτη… (χωρίς να τα ξέρουν όλα αυτά οι πολλοί, αφού στην Τουρκο-ρωμιοσύνη ξέρουν οι επιτήδειοι να τα κουκουλώνουν πολύ καλά). |
 Και όνειρο πάντα θα μείνει, εκείνη, εκείνη, εκείνη. Και χρεωμένη γιά πάντα θα μείνει, η Τουρκορωμιοσύνη... | Εκείνη, όμορφη, μοντέλο και ηθοποιός, έγινε μέσω τού γάμου της διάσημη και εξελέγη υπουργός τής κυβέρνησης. Δηλαδή (όπως όλες οι όμορφες Τουρκο-ρωμιές) στόχος της ήταν το χρήμα, η δημοσιότητα και η καριέρα, που τής εξασφάλισε ο γάμος αυτός (ο γάμος τού Καραγκιόζη). Αλισβερίσι κανονικό δηλαδή, σου δίνω χρήμα, δημοσιότητα και καριέρα και μου δίνεις ομορφιά. Το ζευγάρι αυτό αποτελεί το πρότυπο τού κάθε νέου ζευγαριού στην άθλια χώρα μας. Γι΄ αυτό και εξελέγη και υπουργός η κυρία Γκερέκου… |
Και υπάρχουν πολλά αντι-πρότυπα τέτοιου τύπου παρακμιακά ζευγάρια, που τα λατρεύουν και τα προσκυνούν οι άθλιοι υπήκοοι τής Τουρκο-ρωμιοσύνης. Έτσι οι πλείστοι των νεολαίων μας θέλουν να γίνουν μοντέλα, ηθοποιοί, τραγουδιστές και κάποιοι λίγοι επαγγελματίες αθλητές. Με τα μούτρα στο χρήμα και στην δημοσιότητα δηλαδή. |
* * *
Με την αποκάλυψη τού σκανδάλου Βοσκόπουλου ήρθε η παραίτηση τής κυρίας Γκερέκου. Σύσσωμη η Τουρκο-ρωμιοσύνη με τους δημοσιογράφους - παπαγαλάκια έδωσαν συγχώρεση και άφεση αμαρτιών στην πρώην υπουργό, επειδή -δήθεν- δεν ήξερε...
Άιντε Άτζελα, μην στεναχωριέσαι. Το καλοκαίρι είναι κοντά, για διακοπές στην Ευρώπη αγκαλίτσα με τους άλλους παραιτηθέντες και αποπεμφθέντες υπουργούς των δύο διεφθαρμένων κυβερνήσεων τής Τουρκο-ρωμιοσύνης, που κατακλύζουν κατά κοπάδια τα τουριστικά θέρετρα της Ευρώπης γλεντώντας τα κλεμμένα λεφτά των ευρωπαϊκών επιχορηγήσεων… |
«Βουτηγμένοι όλοι, μες το βιτριόλι…» που λέει και το τραγούδι τού Τζίμη τού Πανούση…
Με τις υγείες σας, εις υγείαν των άθλιων κορόιδων…
Τρίτη 18 Μαΐου 2010
Η ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Ο φόβος δημιουργεί τους θεούς: «Η ιδέα τού θεού σε όλες τις παλιές θρησκείες δεν είναι τίποτε άλλο παρά αποτέλεσμα φόβου, μια παρηγοριά. Κατά τ΄ άλλα, δεν υπάρχει ούτε εγκυρότητα, ούτε ενδείξεις, ούτε αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξη τού θεού. Οι άνθρωποι, που πιστεύουν στο θεό είναι πραγματικά άνθρωποι, που δεν μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Χρειάζονται ένα πατρικό πρότυπο, ένα μεγάλο μπαμπά. Έτσι η άποψή σου για το θεό δεν μπορεί να είναι σωστή, επειδή εσύ ο ίδιος δεν είσαι σωστός. Ο σωστός άνθρωπος δεν χρειάζεται θεό. Η απουσία φόβου εξαφανίζει το θεό. Κι όταν ο θεός εξαφανίζεται, τότε όλη η ύπαρξη είναι δική σου να τη χαρείς και να τη γιορτάσεις». |
Μόνο ο ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να ζει χωρίς θεό. Οι θρησκευόμενοι άνθρωποι είναι πνευματικά δούλοι: «Όταν δεν υπάρχει θεός είσαι απόλυτα ελεύθερος. Μ΄ ένα θεό, που κανονίζει τα πάντα από ψηλά δεν μπορείς να είσαι ελεύθερος, παρά μια μαριονέτα, που την κρατά στα χέρια του εκείνος. Όλοι οι θρησκευόμενοι άνθρωποι είναι μαριονέτες, διότι σ΄ αυτούς για όλα υπεύθυνος είναι κάποιος άλλος, ο θεός και ποτέ οι ίδιοι. Η απόλυτη ελευθερία είναι δυνατή μόνο αν δεν υπάρχει κάποιος, που ελέγχει που κυβερνά την ύπαρξη. Όμως η ελευθερία σε φοβίζει, δεν θέλεις να είσαι ελεύθερος, παρά δούλος τού θεού σου. Είναι δύσκολο να ζεις με την αλήθεια κι εύκολο να ζεις με τα ψέματα. Γι΄ αυτό άνθρωπε ορθώνεις τόσα ψέματα γύρω σου».
Για την θρησκεία της «αγάπης» το Χριστιανισμό: «Τα τελευταία 2.000 χρόνια ο χριστιανισμός έχει προκαλέσει τις μεγαλύτερες ζημιές στην ανθρωπότητα από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία. Έχει σφάξει κι έχει κάψει ζωντανούς ανθρώπους. Στο όνομα τού Θεού, της αλήθειας, της θρησκείας, εξαφάνισε ολόκληρους πολιτισμούς, σκότωσε και κατάσφαξε εκατομμύρια ανθρώπους, για το καλό τους και για τη σωτηρία τους. Και όταν ο δολοφόνος σε σκοτώνει για το καλό σου, δεν νιώθει καθόλου ένοχος. Αντίθετα, είναι πεπεισμένος ότι καλώς έπραξε, ότι υπηρέτησε την ανθρωπότητα, το θεό, όλες τις μεγάλες αξίες, την αγάπη, την αλήθεια, την ελευθερία» |
Πέμπτη 6 Μαΐου 2010
ΚΕΡΑΤΙΛΙΚΙΑ ΜΑΣ
Τι μας βάζετε να πληρώσουμε ρε κερατάδες του κερατά ;
Πιάσατε όλους τους φτωχούς ανθρώπους, ρε μπινέδες, να πληρώσουν το πρώτο τραπέζι πίστα, που γλεντάγατε κάθε βράδυ ;
Βρε γαμώ την καταδίκη μας για άλλη μια φορά ... ! Όλοι αυτοί οι χλεχλέδες που ρήμαξαν τον τόπο , τα λαμόγια της πουστιάς , πάλι θα ξεφύγουν και θα γελάνε εις βάρος όλων εμάς των κορόιδων ;
Ο Χ Ι ! Δεν πρέπει να το επιτρέψουμε να γίνει αυτό.
Π Ρ Ε Π Ε Ι να τους πάρουμε παραμάζομα όλους αυτούς τους λεχρίτες που κάνουν την ζωή μας , ή που θέλουν να κάνουν την ζωή μας, κόλαση .
Π Ρ Ε Π Ε Ι να βγούμε , να τους βρούμε και να τους πάρουμε ακόμη και τα σώβρακα !!!
Πιάσατε όλους τους φτωχούς ανθρώπους, ρε μπινέδες, να πληρώσουν το πρώτο τραπέζι πίστα, που γλεντάγατε κάθε βράδυ ;
Βρε γαμώ την καταδίκη μας για άλλη μια φορά ... ! Όλοι αυτοί οι χλεχλέδες που ρήμαξαν τον τόπο , τα λαμόγια της πουστιάς , πάλι θα ξεφύγουν και θα γελάνε εις βάρος όλων εμάς των κορόιδων ;
Ο Χ Ι ! Δεν πρέπει να το επιτρέψουμε να γίνει αυτό.
Π Ρ Ε Π Ε Ι να τους πάρουμε παραμάζομα όλους αυτούς τους λεχρίτες που κάνουν την ζωή μας , ή που θέλουν να κάνουν την ζωή μας, κόλαση .
Π Ρ Ε Π Ε Ι να βγούμε , να τους βρούμε και να τους πάρουμε ακόμη και τα σώβρακα !!!
ΑΠΑΞΙΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ
Ας μην αφήσουμε τους κερατάδες πολιτικούς σε χλωρό κλαρί ... !
Όπου τους συναντάμε να τους αγνοούμε και να τους διώχνουμε . Δεν χρειάζεται βία. Η απαξίωση αυτή είναι πολύ χειρότερη.
Επιτέλους όλους αυτούς τους ξυλάγγουρες να τους τιμωρήσουμε με όποιον τρόπο μπορεί ο κάθε ένας από εμάς.
Ο κάθε ένας ξεχωριστά, αλλά και όλοι μαζί, ας περιλάβουμε τους τους πολιτικάντηδες από το αυτί, γιατί ήρθε η ώρα του λογαριασμού και αφού τους βλέπουμε πως δεν παίρνουν χαμπάρι διαφορετικά, θα πρέπει όλοι να συμβάλουμε στην απαξία τους πέρα για πέρα .
Δεν συζητώ για την ώρα της ψήφου ... εκεί να δεις γλέντια !
Εμ ! Νισάφι πια με δαύτους ... διότι πραγματικά , είναι πολύ Δαύτοι !!!
Το πανηγύρι μόλις που ξεκίνησε ... και δυστυχώς ξεκίνησε με νεκρούς .
Η λαϊκή οργή δεν έχει προηγούμενο στην Ελλάδα τα τελευταία 35 χρόνια .
Με τις υγείες μας !
Όπου τους συναντάμε να τους αγνοούμε και να τους διώχνουμε . Δεν χρειάζεται βία. Η απαξίωση αυτή είναι πολύ χειρότερη.
Επιτέλους όλους αυτούς τους ξυλάγγουρες να τους τιμωρήσουμε με όποιον τρόπο μπορεί ο κάθε ένας από εμάς.
Ο κάθε ένας ξεχωριστά, αλλά και όλοι μαζί, ας περιλάβουμε τους τους πολιτικάντηδες από το αυτί, γιατί ήρθε η ώρα του λογαριασμού και αφού τους βλέπουμε πως δεν παίρνουν χαμπάρι διαφορετικά, θα πρέπει όλοι να συμβάλουμε στην απαξία τους πέρα για πέρα .
Δεν συζητώ για την ώρα της ψήφου ... εκεί να δεις γλέντια !
Εμ ! Νισάφι πια με δαύτους ... διότι πραγματικά , είναι πολύ Δαύτοι !!!
Το πανηγύρι μόλις που ξεκίνησε ... και δυστυχώς ξεκίνησε με νεκρούς .
Η λαϊκή οργή δεν έχει προηγούμενο στην Ελλάδα τα τελευταία 35 χρόνια .
Με τις υγείες μας !
Τρίτη 4 Μαΐου 2010
KRISIS ΣΚΟΥΛΗΚΟΜΥΡΜΙΓΚΟ ΚΑΙ ΤΡΥΠΑ !
Το μέγεθος της αρπαχτής εδώ και πολλά χρόνια τώρα στην Χώρα μας, είναι πέρα και πάνω και από την πιο ζωηρή φαντασία του ανθρώπου. Τεραστίων διαστάσεων λαμογιές από αυτούς που ανέλαβαν καίριες θέσεις στον κρατικό μηχανισμό και η λιγούρα για φαγοπότι δεν είχε σταματημό ... Ώσπου κατάφεραν τελικά να οδηγήσουν την Ελλάδα στα νύχια του ΔΝΤ !
Μπράβο στους κλέφτες !
Μπράβο στους κατσαπλιάδες πολιτικάντηδες !
Μπράβο στους βρικόλακες !
Σαν ζαλισμένο κοτόπουλο ο ελληνικός λαός δεν αντιδρά πέρα από κάτι φωνούλες που χάνονται πριν καλά-καλά να υπωθούν ...
Και κανείς δεν έχει την ευθύνη για το κατάντημα.
Ουδείς θα κάτσει πίσω από τα κάγκελα που αρπάζει ή άρπαξε τον ιδρώτα του ελληνικού λαού ...
Κερατηλίκια για μια ακόμη φορά ο φτωχός λαός θα πληρώσει , όπως γινόταν , γίνεται και θα γίνεται όσο υπάρχουν άνθρωποι και πολιτικά συστήματα αυτού του είδους ...
Μπορούμε άραγε να αλλάξουμε τα συστήματα αυτά ;
Ναι πράγματι μπορούμε αλλά έχουμε τόση αφασία που ούτε καν διανοούμαστε πως στο χέρι μας είναι, μπορούμε να το ανατρέψουμε !
Μα ... ... ...
;
Σ κ ο υ λ η κ ο μ υ ρ μ ι γ κ ό τ ρ υ π ε ς .... ...
Μπράβο στους κλέφτες !
Μπράβο στους κατσαπλιάδες πολιτικάντηδες !
Μπράβο στους βρικόλακες !
Σαν ζαλισμένο κοτόπουλο ο ελληνικός λαός δεν αντιδρά πέρα από κάτι φωνούλες που χάνονται πριν καλά-καλά να υπωθούν ...
Και κανείς δεν έχει την ευθύνη για το κατάντημα.
Ουδείς θα κάτσει πίσω από τα κάγκελα που αρπάζει ή άρπαξε τον ιδρώτα του ελληνικού λαού ...
Κερατηλίκια για μια ακόμη φορά ο φτωχός λαός θα πληρώσει , όπως γινόταν , γίνεται και θα γίνεται όσο υπάρχουν άνθρωποι και πολιτικά συστήματα αυτού του είδους ...
Μπορούμε άραγε να αλλάξουμε τα συστήματα αυτά ;
Ναι πράγματι μπορούμε αλλά έχουμε τόση αφασία που ούτε καν διανοούμαστε πως στο χέρι μας είναι, μπορούμε να το ανατρέψουμε !
Μα ... ... ...
;
Σ κ ο υ λ η κ ο μ υ ρ μ ι γ κ ό τ ρ υ π ε ς .... ...
Πέμπτη 29 Απριλίου 2010
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙ ΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ ΚΟΡΟΜΗΛΑ !
Άλλον νταλκά δεν είχα , τίποτε δεν με απασχολεί περισσότερο όσο το αν και κατά πόσο, ήταν επιτυχημένη η παρουσία της Ρούλας Κορομηλάς, στο κανάλι ΑΛΦΑ και στην εκπομπή του "Γκρικ άιντολ". Θα έλεγα μάλιστα πως σε προσωπικό επίπεδο είχα και μια ιδιαίτερη αγωνία διότι ο συγκεκριμένος προβληματισμός μου δημιουργεί και μια φαγούρα στους όρχεις μου.
Την ημέρα επίσης που ήταν να παρουσιάση η ...Λούρα ... ( ! ) συγγνώμη , η Ρούλα, την εκπομπή , δεν έφαγα μπουκιά, δεν κοιμήθηκα και δεν έχεσα, έτσι ώστε να μην χάσω έστω και μια κουβέντα από την πληροφόρηση για την Κορομηλά ... !
Πραγματικά θα έλεγα πως είναι κάτι που καίει και που πρέπει όλος ο κόσμος να νοιάζεται και να ενδιαφέρεται για την πορεία της ...Λού..ρας - Ρούλας.
Θα πρέπει επίσης να ομολογήσω και την υπέρ το δέον φαγούρα που έχω στους όρχεις μου για τον γάμο της Πάνιας με τον Καρβέλα. Αυτή κι αν είναι είδηση που θα πρέπει από κοντά να παρακολουθούμε όλοι όσοι έχουμε ψυχική και πνευματική αφασία ... !
Για τους περί ου ο λόγος λοιπόν ...
Την ημέρα επίσης που ήταν να παρουσιάση η ...Λούρα ... ( ! ) συγγνώμη , η Ρούλα, την εκπομπή , δεν έφαγα μπουκιά, δεν κοιμήθηκα και δεν έχεσα, έτσι ώστε να μην χάσω έστω και μια κουβέντα από την πληροφόρηση για την Κορομηλά ... !
Πραγματικά θα έλεγα πως είναι κάτι που καίει και που πρέπει όλος ο κόσμος να νοιάζεται και να ενδιαφέρεται για την πορεία της ...Λού..ρας - Ρούλας.
Θα πρέπει επίσης να ομολογήσω και την υπέρ το δέον φαγούρα που έχω στους όρχεις μου για τον γάμο της Πάνιας με τον Καρβέλα. Αυτή κι αν είναι είδηση που θα πρέπει από κοντά να παρακολουθούμε όλοι όσοι έχουμε ψυχική και πνευματική αφασία ... !
Για τους περί ου ο λόγος λοιπόν ...
Κυριακή 11 Απριλίου 2010
ΠΕΡΙ ΤΖΟΥΛΙΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΤΟΥ ΠΑΛΙ
Της περί ου ο λόγος και πάλι ...
Τι έκανε η Τζούλια ; Τσέπωσε αρκετές χιλιάδες ευρώ σε μια εποχή δύσκολη, για τις τσέπες του κόσμου, αφού τα οικονομικά αγκομαχούν και βογκούν εν Ελλάδι.
Και γλυκάθηκε με το παλαμάρι του βαρκάρι αλλά και γέμισε και την τσέπη της, πολλά πολλά ευρούδια !!!
Γιατί να μην μπορούσες κι εσύ κυρία μου να τσακώσεις το μαδέρι ; ... που τόσο πολύ λαχταράς και μάλιστα να πληρωθείς και από πάνω γι' αυτήν σου τη λαχτάρα (;) ! Ε !!! Είναι για να μην τρελένεται κανείς με τέτοια τύχη που έχουν μερικές μερικές κυρία μου ; !!!
Να βουτάς κοτζάμ σκληρό μαδέρι που έχεις κάνει, μάλιστα, "κρα" ν' αγγίξεις ή να δεις, να το μπουκόνεσαι με λύσσα και ευτυχία, και η ... πουτάνα η τύχη να στα σκάει κι από πάνω με πολλές χιλιάδες ευρώ ... !
Αχ πούστρα πούτσα τι φτιάχνεις στις παλαιές κυρίες ! Επιτρέπεται ... ;
Αλλά έτσι είναι η ζωή και πώς να την αλλάξεις
άλλες ξεπατώνονται και άλλες τσιμπουκώνονται... δηλαδής !
Τι έκανε η Τζούλια ; Τσέπωσε αρκετές χιλιάδες ευρώ σε μια εποχή δύσκολη, για τις τσέπες του κόσμου, αφού τα οικονομικά αγκομαχούν και βογκούν εν Ελλάδι.
Και γλυκάθηκε με το παλαμάρι του βαρκάρι αλλά και γέμισε και την τσέπη της, πολλά πολλά ευρούδια !!!
Γιατί να μην μπορούσες κι εσύ κυρία μου να τσακώσεις το μαδέρι ; ... που τόσο πολύ λαχταράς και μάλιστα να πληρωθείς και από πάνω γι' αυτήν σου τη λαχτάρα (;) ! Ε !!! Είναι για να μην τρελένεται κανείς με τέτοια τύχη που έχουν μερικές μερικές κυρία μου ; !!!
Να βουτάς κοτζάμ σκληρό μαδέρι που έχεις κάνει, μάλιστα, "κρα" ν' αγγίξεις ή να δεις, να το μπουκόνεσαι με λύσσα και ευτυχία, και η ... πουτάνα η τύχη να στα σκάει κι από πάνω με πολλές χιλιάδες ευρώ ... !
Αχ πούστρα πούτσα τι φτιάχνεις στις παλαιές κυρίες ! Επιτρέπεται ... ;
Αλλά έτσι είναι η ζωή και πώς να την αλλάξεις
άλλες ξεπατώνονται και άλλες τσιμπουκώνονται... δηλαδής !
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)